09-10-11

Harten (beeldengroep van Chantal Pollier)

 

PictureHarten  (beeldengroep van Chantal Pollier)

 

Toen wij leefden, zeggen de harten,

foeriers waren wij, boodschappers

van ook het lichtste.

Orakels die aanzegden

belofte, genezing, rust.

Ach, naamloze dansers waren wij

van een beweging die voor ons

begon, kameniers van een tijd

die anders onzichtbaar bleef,

en nu kon wandelen, pronken

met een lichaam.

 

En, zeggen de harten, nu

we zo tentoon staan, zo opgericht

in het licht van glas en van haar handen,

wil niet voorbijgaan, maar ons helpen,

wij moeten onszelf opnieuw begrijpen.

Zijn we van de steen, of van haar oorsprong?

Horen we onze stilte, of die van de storm?

Is dit glanzen van ons warmte,

of het zwijgen dat bij alle dood

achterblijft, en waakt, en wacht?

Zijn wij herinnering of verlangen?

 

 

*

'Letting go', groepstentoonstelling in Gent,

Campo Santo St Amandsberg (7-23 oktober, WE 13-18u)

www.chantal-pollier.com

 

Commentaren

wel,
u raakt hier een snaar Guido.

Ach, naamloze dansers waren wij
van een beweging die voor ons
begon

Zijn wij herinnering of verlangen?

Los van wat uw krachtdicht in mij losmaakt,
ik zag eens een documentaire.

Hartweefsel van overledenen blijft nog een tijd in beweging;
en, tezamen gelegd (onderzoekende wetenschappers), het staat op film (en ik weet niet meer welk), synchroniseert het met elkaar na verloop van tijd.
Het staat op m'n netvlies gebrand.

Gepost door: Cor Beau | 09-10-11

Boeiend.
Maar ook het kloppen van een hart is iets dat al van een oertijd is gevonden, doorgegeven, bewaard. Ook dat is toch indrukwekkend. Dat we zo'n sterk verlangen naar leven zijn, en dat meekrijgen van al zo ver voor ons.

mvg

Gepost door: Guido Vanhercke | 10-10-11

De commentaren zijn gesloten.