09-11-11

Over het vinden

 

 

collins.jpgOver het vinden

 

Het was in Billy Collins’ bundel Picnic, Lightning.

Ik las een gedicht, en nog een, en begon achteraan,

zoals dat gaat met een linkerhand

die dienstbaar is als Martha, en

een rechterhand met de hunker van Maria.

 

En plots is daar dat kleine eucalyptusblad,

slank als een atlete, en even pezig ook.

En ik weet niet of ik het tussen twee vingers hou,

of dat het blad nu heel voorzichtig aan mij voelt.

 

En dat deze slanke danser te voorschijn viel

in overdadig morgenzonlicht, zal wel

toeval zijn zoals toeval graag wil zijn:

rijk, en overdadig, en onverwacht,

 

als iets dat men vergat en dan weer vond

in een boek van Billy Collins, de dichter,

die vertelt hoe zijn leven voor hem uit loopt

en hij mag kijken tot het iets vindt:

 

dat sneeuw valt als een solo van Monk,

hoe je Emily Dickinson uit haar kleren

droomt, en de diepe stilte die dan valt,

hoe de nacht is rond het huis, en dat een hart

het licht kan knippen, als een bliksem

 

picnic-lightning.jpg

Commentaren

Zou ik Kopland citeren?
Wie vindt, heeft niet goed gezocht.

Maar dit 'vinden'
is van een andere soort.
Het ligt dicht bij 'uitvinden'.
Waar ons geheugen een patent op heeft.

Iets verstoppen in het verleden.
Zoals een krokus in de grond
zodat die bloeit vanonder de sneeuw...

Gepost door: Uvi | 09-11-11

Guido,
toch niet vergeten: ik word graag geïnspireerd en
m'n verbeelding slaat dan haar eigen weg in.

mvg

Gepost door: Uvi | 09-11-11

No worries, Uvi, ik zie je graag meanderend denken en verbeelden...

Maar die Kopland: het gaat niet om zoeken, denk ik, het gaat om krijgen, om plots overvallen te worden (in de positieve zin). Ik zou niet weten waar en hoe ik moet zoeken, het is allemaal nogal groot rondom mij...

Guido

Gepost door: Guido | 10-11-11

Correct, Guido.
Maar ik vermoed dat Kopland juist niet zocht.

Misschien dacht hij wel aan Bomans:
'Reizen is een lastige manier om thuis te komen'.

Sommige mensen moeten rond de wereld trekken
achter het geluk aan.
En merken als ze thuiskomen
dat 'het' in de zetel op hen zat te wachten.

En, Guido,
lees het niet persoonlijk, want ik weet dat jij een 'homo viator' bent.




Dank dat ik me mag laten gaan, hier.
Ik vind interactie boeiend.

Gepost door: Uvi | 10-11-11

Maar jij bent ook een "reiziger": elke dag weer de einders van je kamer afreizen, het zonlicht in al zijn nuances en schaduwen, en de gezichten die je ontmoet schetsen tot er iets van hun innerlijke reis boven komt... Grote reizen zijn dat, elke dag weer, hoe klein ze ook zijn.

Het is ook die liefde voor woorden, denk ik: hoe ver kun je in woorden reizen...

gr
G

Gepost door: Guido | 11-11-11

En interactie is boeiend, inderdaad. Horatius vond dat van het hoogste genot: een gesprek onder gelijkgezinde vrienden...

(Hij noemde ook de wijn, en een villa op den buiten; voor het eerste moet ik mij hoeden wegens slechte lever, het tweede kan alleen maar in het Italiaanse landschap en zon. Maar soms is internet een goede vervanger ;-)

Gepost door: Guido | 11-11-11

De commentaren zijn gesloten.