11-11-11

Emily Dickinson uitkleden (Billy Collins)

 

emily_dickinson.jpg















Emily Dickinson uitkleden (Billy Collins)

 

Eerst haar kraagje van tule,

makkelijk van haar schouders weggetild

naar de rug van een houten stoel.

 

En haar hoedje,

de strik losgemaakt met een lichte ruk naar voor.

 

Dan het lange witte kleed, iets moeilijker

met die paarlemoeren knoppen

achteraan de rug

zo dun en zoveel dat het duurt en duurt

voor mijn handen de stof scheiden,

zoals een zwemmer het water deelt,

en binnen kunnen glijden.

 

Het zal u interesseren te vernemen

dat ze stond bij een open raam

van een slaapkamer op de verdieping,

bewegingloos, haar ogen wat opengesperd

neerkijkend op de tuin beneden

het witte kleed slordig bij haar voeten

op de bleke hardhouten vloer.

 

Onderschat niet hoe ingewikkeld

vrouwenondergoed kan zijn

in 19de-eeuws Amerika,

en stap voor stap, als een poolvorser, ging ik

verder door knijpers, haken, en meertouwen

bindingen, riemen, en baleinenstutten

zeilend naar de ijsberg van haar naaktheid.

 

Later, schreef ik in een notitieboekje, was het

net als drijven op een zwaan in de nacht,

maar natuurlijk kan ik u niet alles zeggen –

de manier waarop ze haar ogen sloot voor de boomgaard

hoe haar haren vielen, toen ze vrij kwamen uit de spelden

hoe we plots versnelden elke keer

als we spraken.

 

Wat ik u wel kan vertellen is

hoe verschrikkelijk stil het was in Amherst

die sabbatnamiddag,

niets dan een rijtuig langs het huis

een vlieg ronkend tegen het raam.

 

Zodat ik haar duidelijk kon horen inademen

toen ik het bovenste haak-en-oogje

losmaakte van haar corset

 

en ik kon haar zucht horen toen het uiteindelijk los was

op dezelfde manier zoals sommige lezers zuchten wanneer ze beseffen

dat Hoop vleugels heeft

dat verstand een vloerplank is

en leven een geladen geweer

dat strak naar je kijkt met een geel oog.


(eigen vertaling)

Billy Collins_iTunes_Peggy_Peattie 1-thumb-275xauto.jpg

 
Taking off Emily Dickinson's clothes (Billy Collins)

First, her tippet made of tulle,
easily lifted off her shoulders and laid
on the back of a wooden chair. 

And her bonnet,
the bow undone with a light forward pull. 

Then the long white dress, a more
complicated matter with mother-of-pearl
buttons down the back,
so tiny and numerous that it takes forever
before my hands can part the fabric,
like a swimmer's dividing water,
and slip inside. 

You will want to know 
that she was standing
by an open window in an upstairs bedroom,
motionless, a little wide-eyed,
looking out at the orchard below,
the white dress puddled at her feet
on the wide-board, hardwood floor. 

The complexity of women's undergarments
in nineteenth-century America
is not to be waved off,
and I proceeded like a polar explorer
through clips, clasps, and moorings,
catches, straps, and whalebone stays,
sailing toward the iceberg of her nakedness. 

Later, I wrote in a notebook
it was like riding a swan into the night,
but, of course, I cannot tell you everything -
the way she closed her eyes to the orchard,
how her hair tumbled free of its pins,
how there were sudden dashes 
whenever we spoke. 

What I can tell you is
it was terribly quiet in Amherst
that Sabbath afternoon,
nothing but a carriage passing the house,
a fly buzzing in a windowpane. 

So I could plainly hear her inhale
when I undid the very top
hook-and-eye fastener of her corset 

and I could hear her sigh when finally it was unloosed,
the way some readers sigh when they realize
that Hope has feathers,
that reason is a plank,
that life is a loaded gun
that looks right at you with a yellow eye.	

Emily-Dickinson-006.jpg

 

 

Commentaren

.


En zij lag lenig als het maanlicht uitgestrekt op de lakens.


PS.
Is de vertaling van jou Guido?
Heerlijk gedicht.

Gepost door: Uvi | 12-11-11

Jawel, eigen vertaling.
Zal dat in het vervolg vermelden. Dank voor de vraag.

Gepost door: Guido | 12-11-11

De commentaren zijn gesloten.