17-11-11

Tijdsgevoel (dagboek)

IMG_3794.JPG

 

Mijn tijdsgevoel is veranderd door niet meer regelmatig te gaan werken. Toen leefde ik, en de collega’s met mij, in gedeelde tijdspannes van weken en maanden. Trimesters, noemden wij dat, omsloten door grote en kleine vakanties.

Nu leef ik dag per dag. Elke morgen is een nieuw begin, elke avond sluit af.

Ik weet niet of ik nu sneller of trager leef. Ik weet alleen dat het me soms overvalt, starend aan het raam bijvoorbeeld, of als ik naar mijn voeten kijk met de vraag wat ik nu weer van plan was: dat ik vloeibaarder ben dan vroeger... In een opgelegde structuur werken, voor een gezamenlijk doel, geeft een zekere vastigheid. Beton met het beton, zoiets.

Maar dit verglijden heeft iets zeer ongrijpbaars. Al zitten mijn uren vol en heb ik genoeg zingeving aan mijn kop, zie ik mensen en plaatsen die mij inspireren, laaf ik mij aan muziek en musea, aan het eten van restaurants en aan de klap van vrienden. En toch die ongrijpbaarheid.

Gisteren kwam er een gedicht van. De dingen rondom mij, tafel, stoel, kast, bord, kunnen zo goed wachten. Maar daar zijn ze dan ook voor gemaakt. Maar zelfs hun vastheid is bedrieglijk: zij zien misschien, net zoals ik, zoveel passeren dat ze niet bij kunnen houden. De tafel al wat er op wordt gelegd en weer weggenomen; de stoel de ene na de andere die gaat zitten; de kast dat er in hem gerommeld wordt, en zelfs dat hij naar elders verdwijnt, weggezet wordt, wegens andere en nieuwe vastigheden; het bord, maaltijd na maaltijd vertillen, nooit houdt het op, tenzij voor die gelukkige broeders die aan een haakje aan de muur mogen hangen (en ook die voelen het zonlicht dat over hen loopt en alle schaduwen van de seizoenen, ai ai).

Ware ik een knaap nog in dit tijdsgewricht, men noemde mij allicht hoogsensitief, allicht met pillen toe. Zoals men in de middeleeuwen de humeuren had, en dan was ik melancholisch geweest (er zijn er die dat vandaag nog van mij zeggen; dan ben ik blij dat ik zo oud ben: ik, een middeleeuwer...).

Maar ik wil niet zo nodig een etiketje, ik wil simpelweg begrijpen. Dat is niet teveel gevraagd voor een mens met zoveel schedel voor verstand. Daarom blijf ik mij maar lezen en opschrijven, zoals zovelen die op deze blog langskomen. Woorden als een fijn net om jezelf te vangen. Blokjes om jezelf bijeen te puzzelen. Uitsneden uit de grote werkelijkheid, die net als foto’s door hun rand mooier lijken dan ze misschien wel zijn.

Duidelijkheid over de snelheid krijg ik niet, maar ik weet wel dat de uren kostbaarder worden, als je in een dagcurve zit. Ooit leef ik per voetstap, per oogknip, per adem. Tot mijn hele leven samengebald zit in één seconde. Misschien wel mijn laatste...

Wat ik nu zou willen, is dat ik ook dan nog kan opschrijven wat er in mij gebeurt. Het zal snel moeten gaan, ik weet het, maar tegen dan lukt dat misschien wel...


IMG_3797.JPG


(foto's: einde van dag 13 november 2011)

Commentaren

Dag Guido,

sommige woorden dragen meer tijd in zich dan andere.
Ze lijken mij soms al een beetje dood. En vergeten.

'Knaap' is er zo eentje.

Het was destijds een 'hiërarchisch' woord binnen de K.S.A.
En ooit was ik een 'vendelleider'. Onterecht.
Want nooit voelde ik mij een 'gids'.
Ik loop nog altijd verloren. Plan in de hand.

Maar wat een heerlijke mijmering, Guido.
Straks, het kan vanavond zijn of morgenvroeg ... kom ik nog eens kijken.

Om na te gaan hoe oud je dan geworden bent...

Gepost door: Uvi | 17-11-11

Nochtans is er een Fransche dichter die zei: "Qui est jeune, l'est pour toujours."

En al schrijvende komt mij zijn naam weer voor de geest (mooi hé: "voor de geest"... Ergens tegen mijn voorhoofd aan...): Francis Ponge. Ik wil eerst mijn geheugen uitgebreid bedanken, maar denk dan: toch maar even opzoeken. En jawel hoor, dat geheugen is niet te betrouwen, het is Philippe Soupault.

Maar misschien is geheugen nooit te vertrouwen geweest, ook niet toen ik veel jonger was. Da's dus een troost. Jong blijven slaat daar niet, maar op andere dingen. Die wij dus zullen blijven onderzoeken, Uvi...

Gepost door: Guido | 18-11-11

"De dingen rondom mij, tafel, stoel, kast, bord, kunnen zo goed wachten. Maar daar zijn ze dan ook voor gemaakt. Maar zelfs hun vastheid is bedrieglijk: zij zien misschien, net zoals ik, zoveel passeren dat ze niet bij kunnen houden. De tafel al wat er op wordt gelegd en weer weggenomen; de stoel de ene na de andere die gaat zitten; de kast dat er in hem gerommeld wordt, en zelfs dat hij naar elders verdwijnt, weggezet wordt, wegens andere en nieuwe vastigheden; het bord, maaltijd na maaltijd vertillen, nooit houdt het op, tenzij voor die gelukkige broeders die aan een haakje aan de muur mogen hangen (en ook die voelen het zonlicht dat over hen loopt en alle schaduwen van de seizoenen, ai ai). "

PRACHTIG. HEEL POETISCH.

Gepost door: Iris | 21-11-12

dank je

Gepost door: guido | 22-11-12

De commentaren zijn gesloten.