19-11-11

Over wegtrekken (dagboek)

IMG_3774.JPG

 

Woen 16/11

Jan Decreton herkende mij, op de opening van zijn tentoonstelling in Halle. En het gezicht dat daar bij was, verwarmde mij. Na jaren verliest vriendschap niet. Zou Montaigne zeggen.

 

Het was een dag van zon, en we reden vroeger weg dan nodig voor de opening, die om half vier gepland was. Nijvel, dacht ik, nog eens die oude romaanse kerk zien. Mijn oud geheugen wat helpen. Dat van Lieve vooral, want zij beweerde dat ze in Nijvel nog niet was geweest. Ik weet (met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid...) dat we, toen nog met de kinderen, toen nog ukkies, ooit in Nijvel zijn afgestapt en binnen zijn gegaan onder die prachtige brede voorgevel, zo opvallend dat ik hem nooit meer vergeten ben. Maar ala, zij mag ook haar lege plekken hebben in haar hoofd.

Dus Nijvel. Het was marktdag, druk, auto’s en mensen en kraampjes. Maar niet met dat luide roepen van een Vlaamse markt, eerder ingetogen. En het was mooi om te zien, hoe de kraampjes zich slingerden rond die grote kerk.

Vreemd dat zoiets ouds als een markt nog altijd bestaat, zei ik. Dat tijdelijk bijeenbrengen van al die goederen. Alsof er geen winkels bestaan. Of sterker: grootwarenhuizen, dat zijn toch overdekte markten? We raakten er niet uit, een mens moet een paar vragen overhouden voor morgen.

Vreemd ook dat, als de zon schijnt, ik denk aan wegtrekken. Dat bewegen over ’s heren wegen. Misschien dat mijn kop dan rust, als die auto zomaar tussen nieuwe mensen en dingen en momenten kan rijden. Misschien dat enkel kijken voor mij al leegte genoeg is in mijn hoofd. Misschien ook een soort zorgenloosheid, ja ook dat. En een prettig soort isolement: ik hoef niet alleen in een lage woning op een Schotse helling de elementen te ondergaan (daar droom ik wel eens van), of nog straffer: alleen in een robuuste boomstammenhut, omringd door louter witte sneeuw en ijs en stilte, mij warm te stoken met een eeuwige kachel (daar droom ik ook al eens van), ik kan simpelweg zwerven over de oude wegen, en bijna een zelfde vrije eenzaamheid voelen (het is groot rond mij, en toch blijf ik in leven, heb ik een boterham voor de avond en een bed voor de nacht).

Het enige nadeel is dat het schrijven er bij inschiet. Al dat bewegen is niet bevorderlijk voor de bewegende pen. Zelfs geen ipad zou mij redden, want ik blijf maar opkijken, in plaats van verder te schrijven. Daar is weer een rare vogelkop voorbij gekomen, en ginder klinkt het begin van wat tragiek, en een meisje loopt over straat in zo weinig dat ze evengoed niets had kunnen aantrekken, en een oud vrouwtje drijft uit haar schoenen en ik word daar mee week van, en... Schrijf maar eens, als de werkelijkheid zo dicht komt.

Wat ik doe, tijdens een windstil moment, is af en toe wat notities nemen. Of rechtstreeks opslaan in mijn geheugen. Mijn daggeheugen is nog redelijk intact. Maar overmorgen is het wel al uitgerafeld. Vandaar die korte notities. Verleent mij ook een soort werktevredenheid. Alsof ik mijn plicht als kijker toch behoorlijk vervul. Zie mijzelf eens bezig...


IMG_3776.JPG

Commentaren

Ik had al een A4tje vol met een reactie en geraak er nog niet door, ik blijf je volgen (zonder stalken)

Gepost door: manu | 20-11-11

Hoezo een A4tje met reactie en er niet doorgeraken? Bedoel je dat je de reactie niet op mijn blog krijgt? Owee owee. Hoe kan dat nu? Je boodschap staat er toch wel op?
Of bedoel iets metafysisch, dat je nog niet alles ten diepste hebt doorgedacht, Manu?
En je maakt me natuurlijk nieuwsgierig, met je melding... ;-)

Gepost door: Guido | 20-11-11

Misschien durfde ik het niet plaatsen, ik was even in een te kritische bui, maar als ik er wat tijd over laat gaan gaat het wel over ;-)

Gepost door: manu | 20-11-11

Je mag je kritische bui ook via andere weg (email, zie andere website) opsturen hoor. Ik vermoed dat ik er van kan leren...

Gepost door: Guido | 20-11-11

De commentaren zijn gesloten.