21-11-11

Stuipen & power (dagboek)

 IMG_3782.JPG

 

Zat 19/11

Dat failliet van de beslissing in de democratie geeft mij de stuipen. Letterlijk. Nog maar zelden de maatschappelijke onzekerheid binnen in mij gevoeld. Je kunt foeteren op al wat verkeerd loopt rondom, iets anders is dat in je lichaam voelen. En ik ben niet de enige... 

Dat politici niet meer willen (kunnen) knopen doorhakken. Dat alle langetermijnvisie weg is. Dat belastingen een besmet woord worden, zeker in combinatie met het woord “nieuwe”: nieuwe belastingen  (je zou moeten blij zijn dat je op die manier effectief verantwoordelijkheid kan opnemen voor je maatschappij, denk ik soms; maar nee dus, zeker niet vanwege die fameuze aandeelhouders; managers hebben nog die werkgelegenheidsverantwoordelijkheid, maar de onzichtbare aandeelrijken...?) 

En hoe zwakker de beslissing, hoe meer zottigheid en extremisme. Die Tea Party-onzin. Die fundamentalistische rommel die overal het laken naar zich toe trekt (omdat vernielen nu eenmaal makkelijker is voor dommeriken dan iets opbouwen).  De media die maar kijkertjes en centen zitten te tellen, en een mens steeds meer aanspreken als zat hij nog in de lagere school. Die rechten-ideologie, de minst boeiende ideologie die er is (oog om oog is ook een soort recht), die van mensen weer jagers maakt, en blind voor iets dat groter zou kunnen zijn dan een ticket voor Pukkelpop, of het nemen van een voorrang zonder te bedanken. En dat collectieve wantrouwen dat er uit volgt, alsof samenwerken en elkaar bevragen niet veel inspirerender is, niet veel vruchtbaarder dan een eigen omheind gebied met zogezegd allemaal gelijkgezinden (weer die blindheid). Maar het gaat om geld, altijd weer gaat het om geld...  

Nog het meest ontmoedigt mij de gluiperigheid van alles: ons sociaal stelsel was geëvolueerd van caritas naar een systeem van doordachte solidariteit, een weergaloze beschavingsprestatie; elk kind kon en zou verder studeren, ongeacht de financiële draagkracht van zijn ouders; de ngo’s als speurhonden die ook het internationale recht konden veranderen (Strafhof Den Haag); ik noem maar een paar voorbeelden van veranderingen die ik in mijn leven zich heb zien voltrekken. Maar vandaag lijkt over die verwezenlijkingen geen goed woord meer gezegd te kunnen worden. Die uitholling is een strategie, denk ik, en ik weet niet wie daar ’s nachts mee bezig is. Ik weet alleen dat het lijkt te werken, zoals je ook de sterkste gevangene klein krijgt met van die verraderlijke technieken. Overdrijf ik? Je zal maar werkloze alleenstaande moeder zijn, met een paar kids, waarvan er eentje regelmatig ziek is. Je zal maar gezin op de dool zijn, er zijn zoveel grenzen. Dat neo-liberale Europa (dat nooit om mijn mening heeft gevraagd) helpt ook niet mee: integendeel, de Alexander Decroo’s van deze wereld worden er alleen maar koppiger van. Enkel een ezel blijft koppig, denk ik dan. En iemand die zich verbergt achter een ideologie, als de eerste de beste principieel gelovige.

*

 Maar ’t is de leeftijd zeker. Tegelijk met de stuipen moet ik beter leren zien waar de nieuwe kracht ligt. Bijvoorbeeld, het klinkt vreemd,  in Wa’Liekes (WimVerbeke & Dries Debeul & Kaatje Verbeke): hoe drie jonge mensen, zomaar unplugged met wat gitaren, en microloos, die oude liedjes weer te voorschijn toveren. De kunst van het zuivere samenzingen. De kunst van kleuren rond de stilte. De kleur van een emotie, en niet meer dan dat. 

Er is een geluidsvermoeidheid gaande, die weer kansen biedt. Niet toevallig verschijnt er nu een boek over het Franse chanson. Al waren het deze avond Engelse songs, ze ademden dezelfde aandacht voor tekst en muziek en zanger. Kansen: ik weet dat I Love Techno tienduizenden vreedzaam samenbrengt. Maar  een groepje mensen dat stil zit te luisteren is even belangrijk, is een ander soort vrede: die van de diepte, van binnen kijken, van respect, van weer wennen aan het kleine, aan de kracht van één enkele gitaaraanslag, van fluisteren, van glimlachen naar elkaar.... 

En naast mij zit Pat. Kameraad van vele jaren, maar zo een die je maar om de zoveel tijd ziet. Man van veel engagement: India, straathoekwerk, onderwijs, en al wat ik nog niet weet. En het vuur brandt nog in hem (zijn jongste project, met technische school-leerlingen, is L'oiseau bleu van Maeterlinck). Hij is de indignados gaan bezoeken. Noemt ze kippen zonder kop, gedreven maar zonder goed te weten waar naartoe. Maar wisten wij het dan zo goed in de jaren zestig, vroeg ik. Wij wisten toch ook maar één ding: dat het zo niet verder kon? Soms is vuur genoeg. Soms is een stap zetten genoeg. Als ik weer de stuipen voel, zal ik daar aan denken.

 

(Nog een kleine toevoeging: lees even wat Ysabje op 15 november schrijft op haar blog: http://ysabje.wordpress.com/)

 

 

De commentaren zijn gesloten.