29-12-11

Om van te leven in 2012...

IMG_3835.JPG

 

Om van te leven in 2012...


Die doordringende blik van een kind, met niets te vergelijken in diepgang en verte, iets wat mensen gegeven wordt om hevig van te leren leven.

Die hemel die zich uitstrekt over allen en alles, doet verlangen om op weg te gaan en allen en alles te zien, wat natuurlijk niet kan, en die daarom niet te beroerd is om zelf langs te komen.

Die vogels in de grote lucht, het kan toch niet dat zij enkel functioneel aan het zwieren zijn, stijgen en dalen heeft zoveel weg van een spel, of van louter genot om al die ruimte die hen gegeven is.

Die gezichten van mensen, soms hevig gevulde momenten zijn het.

Dat gezicht van mijn geliefde, een dagelijkse oefening in aanwezigheid (mijn masterstudie...).

Die bloemknoppen die al een hele lente en zomer in zich dragen.

Die muzikanten, hoe ze kunnen toveren, misschien weten ze zelf niet hoe het hen lukt, maar dat het soms lukt, voelen wij en zij omdat alles wegvalt, opgezogen wordt door dat grotere dat er nu is.

Dat lichaam van ons, en al is het maar een lichaam, het is trouw en koppig, en al doet het soms hevig zeer, het wordt soms ook meegenomen door grotere krachten.

Dat iemand zijn hand op onze hand legt.

Dat er iemand zingt, grinnikt, aanstekelijk lacht, slimme dingen zegt, een groot verband legt, veel weet, lekker kan koken, een prachtig boek doorgeeft, lang luistert.

Dat onze herinneringen zacht mogen worden, glanzend zelfs, als oude huid.

Dat de nachten ons welgezind mogen zijn, wij kunnen de wereld niet redden, maar als er vrede is in ons hoofd, dan is er toch al dat beetje omarmd.

Dat de dag schitterend mag opengaan, en de avond breed en vol mag vallen in de nacht.

Dat we af en toe oude kleren kunnen afleggen, en nieuwe uitproberen waarvan we zeggen: hé, kijk ons nu eens, het doet goed te ervaren dat we nog kunnen veranderen, mee met al de rest rondom ons dat nooit ophoudt te veranderen en te blijven.

Dat de auto zonder panne mag blijven, en het huis zonder gaten, en het land zonder al te veel hebzucht.

Dat onze ogen kijken mogen, en onze oren horen, en al de rest van ons tedere lichaam even gevoelig mag blijven als het voordien was, en misschien nog wat meer.

En altijd weer: die zon, vriend schilder. En dat licht, ook een vorm van heel erg nadrukkelijk kijken. En dan zelf wat staren, of een foto maken, om even te proberen terug te kijken. En die schaduwen, die alles in het licht houden, en waarvan ik leer: tussen het zijnde ligt zoveel afwezigheid, en dat ik er niet bang van hoef te worden (al is dat makkelijker gezegd dan...), alleen moet leren zien hoe die afwezigheid handen heeft die dragen, of toelaten, of diepte geven, enfin, zoiets, ik krijg een jaar om nog een ander woord te vinden.


*

Aan allen die hier langskomen,

bekenden en onbekenden,

een goed 2012 gewenst.

Moge het leven jullie dit jaar genegen zijn...

*



(foto: de cornus uit mijn tuin is zijn bladeren kwijt, maar geeft in de plaats een eigen soort licht...)

Commentaren

Die doordringende blik van een kind, met niets te vergelijken in diepgang en verte, iets wat mensen gegeven wordt om hevig van te leren leven.


Iets Guido waarin men hoopt
zichzelf wat te (h)erkennen?

Stom om verder leven te (ver)dragen?

Prachtig.
Morgen verder lezen...

Gepost door: Cor Beau | 30-12-11

ontroerend mooi!

lieven

Gepost door: lieven | 01-01-12

dank aan beide lezers

Gepost door: Guido | 02-01-12

De commentaren zijn gesloten.