14-01-12

grootheid van het kleine (dagboek, 12.01)

IMG_4561.JPG



Don 12.01

Kleinzoon heeft de verre reis met glans doorstaan, veroverde iedereen met zijn glimlach (alsof de persoon voor hem op dat moment de belangrijkste van de wereld was, een ervaring die diep binnendrong, zag ik...), leefde scherp en aandachtig voor alles wat in zijn kleine lichaam binnenkwam: muziek, geluiden, gezichten, aaien.

Hij at voor twee, maar proefde ondertussen toch ook de verschillen, en soms trok hij daarbij een vreemd gezicht en liet het eten voor wat het was.

Hij zong zijn vreemde klanken, leerde grijpen met vingertjes, voorzichtig als het iets nieuws was, wilde beweging, beweging en beweging. De wereld is groot, en hij weet nu al dat je er met gulzigheid moet van drinken.

Daarom was elk te slapen leggen een gevecht: tegen de moeheid, tegen de dwang van zijn lichaam, tegen de trukendoos van degene die hem in die vergetelheid wilde lokken. En dan maar kort toegeven, halve uurtjes, somtijds hele uurtjes. Enkel ’s nachts sliep hij het donker rond, want dan was er toch niets te zien en te horen.

*

Het verschil tussen een foto en haar werkelijkheid is dat die werkelijkheid honderden foto’s ineen is.

*

Wij keken als hij: van diep, ons bewust wordend van de grootheid van wat we zagen, het grootse van zo’n klein leven, hier voor onze ogen.

*

Dat te mogen delen, dat is familie zoals ik het nog niet heb meegemaakt.

*

Vreemd hoe rijk de tijd kan worden, als je er maar weinig van hebt.


Commentaren

if ! support Empty Paras

"Vreemd hoe rijk de tijd kan worden, als je er maar weinig van hebt."

Dag Guido,

wat zal ik je dan wensen:
'een rijke opa' met weinig of
'een arme opa' met veel ... ?

mvg

Doordenkertje van de dag.
Ik denk dat alles begint bij het begin.
Het ei van verwondering.

Gepost door: Uvi | 14-01-12

De commentaren zijn gesloten.