24-01-12

Mijn wonderen: dansen...

IMG_3286.JPG

Mijn wonderen: dansen... 

Dansen heb ik maar laat ontdekt. Daarom ben ik geen geoefende danser, als broer en schoonzus, die van voorgeschreven beweging eigen elegantie maken. Alsof ze het ter plekke uitvinden. Nee, ik ontdekte, toen ik over een soort schaamte heen was, oerbeweging in mij. Dat het lichaam andere ritmes verbergt dan enkel lopen, staan, zitten, liggen. Dat als je eenmaal de sluizen openzet, groter beweging door je trekt. 

Van klank: je lichaam maakt muziek, als een instrument. Van ruimte: je lichaam komt van de grond. Er zijn er die zelfs kunnen vliegen. Van tijd: je lichaam hoeft niets meer op te tellen, bij te houden, hoeft niet meer achterom te kijken. Dit is het nu, en zo blijft het, zolang je bewegen mag in dit lichaam, zolang beweging bewegen mag in jou. Je vergeet uren al dansend. Zoals een kind als het speelt. 

Het moet een beetje intelligente klank zijn die je uitnodigt. Ik kan niet bewegen op technodreunen, ze maken niets los, niets wakker. Maar rock! En walsen, die beweging der sferen! 

Soms zweeft door de dag een onhoorbare flard (misschien is het wel een geur...), en dan zet je twee, drie pasjes die even een kleine hulde zijn, die moeten tonen dat wat voorbij kwam niet onopgemerkt is gebleven. Een klein levensmuziekje, en je subtiel luisterende licham was er blij mee. 

Soms gulpt een hele brok leven door je. Als je simpelweg blij bent (dat gebeurt, en is niet te koop), als je goed hebt samengewerkt met wie nu je maten zijn, als je iets hebt gecreëerd wat later, bijvoorbeeld op een podium, zal blijken te werken, dan kan er plots een zo hevige beweging door je trekken dat je wild wordt van een grotere kracht. En dan komen er vreemde bewegingen, althans bij mij. Dan moet ik die felle koprol maken, of van dat muurtje springen, of even het hoofd van zo’n maat vastknellen tot hij bijna stikt. Een schreeuw mag er ook bij. Allemaal ruw materiaal voor wat potentieel een mooie dans kan worden. 

Sommigen dansen met hun gezicht, dat nooit ophoudt de wereld te acteren. Sommigen dansen met hun blik, van spot tot verwondering tot wilde vreugde. 

En ook sport is dansen. Dat lichaam van de Braziliaan Zairzinjo, ik ben nooit vergeten hoe ik als kleine jongen hem op de zwart-wit tv schijnbewegingen zag maken rond een bal die geduldig wachtte omdat hij wist dat de verdediger toch altijd te laat kwam. Of het dansende zwiep van hoogspringers over de lat. Of het lopen van start tot de aankomst, een hele uitgepuurde dans die mij telkens weer verrukt. 

Op een bepaald moment ben ik de golven in mijn eigen leven gaan zien als een dans en troostte die blik mij zeer. Dat dit lichaam van mij zijn eigen droefheid mag hebben, net zoals de seizoenen weerkeren. Dat die kop van mij zijn eigen vaak onredelijke gevoeligheden mag hebben, ik kan alleen maar proberen zo goed en zo dicht mogelijk mee te dansen. Want toch liever dansen met twee dan alleen. En net als een danspas zal ik niet louter neerkomen, maar ook weer opveren. Of omgekeerd. Doet er niet toe. Het gaat om het bewegen. Liefst zo soepel mogelijk.

IMG_3284.JPG

De commentaren zijn gesloten.