18-02-12

Uitersten, toch samen... (dagboek)

 eliso2.jpg

Vrijdag 17.02  -  Eliso Wirsaladze speelt Schumann in de Handelsbeurs: zo onsentimenteel helder, realistisch, krachtig, en toch zo zorgzaam voor alle nuances. Alle ingehouden en alle losgelaten nuances, alle verlangens en ontgoochelingen, alle diepten die geen woorden hebben en waar Schumann toch een klank voor vond (vaak zo'n lange klank, die mocht openkomen, ook in mij...).

Daarvoor moet je 70 jaar geworden zijn, en spelen voor de muziek en niet voor het publiek. Zo kwam ze op, een beetje met tegenzin, lijkt het. Zo groette ze ook, zonder veel poespas, het ging om de muziek waar ze nadien moeizaam uit terugkwam, naar dit andere deel van de wereld, waar nog mensen zijn, die iets van haar verwachten. Toen glimlachte ze even, en onmiddellijk klonk het applaus harder.

Dat ze vier bissen speelde was, zo kwam het mij over, vooroorlogse hoffelijkheid: een publiek dat zo intens geluisterd had (géén gekuch!) verdient dat, en ook de kleine kicks die bisnummers kunnen zijn, zijn hen gegund. Hoe in zichzelf gekeerd ze ook leek, ze besefte maar al te goed dat muziek een gedeelde wereld is, dat haar intensiteit groter wordt als de zaal mag meedoen, dat ook zij maar gekregen heeft wat ze nu doorgeeft...

Toen de zaal leeggelopen was en we nadien nog wat dronken in de bar, zag ik haar voorbijstappen, met enkele mensen die haar omringden met zorg, licht glimlachend bij het enthousiasme van een paar meisjes die een handtekening wilden. Haar lichaam was traag als van mensen van een zekere leeftijd, maar haar handen waren die avond onvoorstelbaar jong en snel en juist geweest...

  

Commentaren

Ik citeeer:

"Daarvoor moet je 70 jaar geworden zijn, en spelen voor de muziek en niet voor het publiek. "

Sta me toe te twijfelen.
Alsof er schrijvers zouden bestaan zonder lezers.
Pianisten zonder oorgetuigen.

Hoe kunnen wij bestaan zonder de andere?

Gepost door: Uvi | 18-02-12

Toch is ze altijd ver van de schijnwerpers gebleven (die andere schijnwerpers dan, die naast het podium...). Moest ze tien jaar geleden nog als tussendoortje op de Gentse Feesten in het bisschopshuis spelen. Nu noemt men haar "legendarisch", alsof men daar mee kan wegmoffelen dat ze niet de makkelijke mediakluif was die men zoekt en soms maakt...

Je weet dat ik niet alle nuances in één zin kan leggen, Uvi. Nadien meld ik hoe verrassend dichtbij ik haar respect voelde voor ons als publiek... Er zijn er die "uitgebreid" op scène staan, die boos kunnen opkijken als iemand kuchen gaat; zij kroop zonder veel omhaal onmiddellijk in de muziek, groette van achter de piano en haar krukje, maar bedankte het publiek wel met vier bissen dat het zo goed mee had willen doen...

grt

Gepost door: guido | 18-02-12

"Toch is ze altijd ver van de schijnwerpers gebleven ...
en de Gentse feesten ..."

Met alle respect, Guido,
maar dàt is een totaal ànder verhaal.
Die zwellichaampjes, onze BV's ... maar zo bedoelde ik het niet.

Nog een mooie dag.

mvg


PS.
En als ik een schilder zou zijn, dan penseelde ik zo'n bladboek.
Met veel lezers aan.

Gepost door: Uvi | 18-02-12

De commentaren zijn gesloten.