25-02-12

Inleiding op de geliefde (18): verlangen

IMG_3603.JPG 

Hoe vaak we, op televisie, Pride and Prejudice al bekeken hebben, weet ik niet. Met het lezen erbij kan één hand misschien net niet toekomen. Maar elke keer laat jij je weer inpakken door dat grote verlangen. En ik met jou, want zo ken ik je: je hart wil soms heel groot opengaan.

Jammer toch dat verlangen, als het werkelijkheid wordt, zijn verlangen verliest, zeg je nadien in bed. Misschien is het daarom dat Jane Austen daar ook ophoudt. De droom kwam uit, en veel intenser dan de weg er naartoe is er niet te vertellen. Al is de ontroering van haar zus Jane zo prachtig vertolkt, in zijn mengeling van overweldigende vreugde die toch ingehouden wordt, meer dan dit ene moment kan de schrijfster, en kan de cineast niet laten zien. Alle vreugde nadien zal van dat ene moment een afspiegeling zijn. Een maar bleker wordende herhaling. 

Ik denk hier even over na. En toch, zeg ik dan, gebeurt het soms, dat ik langer dan de gewoonte verwacht, naar jou kijk, en dat dan iets van die vroegere verwondering terugkomt. En heb ik dan niet weer iets van dat eerste verlangen, zelfs al ben ik bij jou? Ook wie een kostbaar schilderij of een geweldig uitzicht bezit, kan nog bevestiging zoeken en vinden van die oospronkelijke keuze.                                                                                                                     Tussen twee mensen is het wat ingewikkelder, maar ook hier (vooral hier) heeft verlangen nood aan een spiegel. Verlangen kan niet afgekocht worden met geld. Verlangen kan niet afgedwongen worden. Ze kan slechts wat ze betekent: verlangen, en dat is met alles van lichaam en geest openstaan, zo wijd mogelijk, om de vraag en de uitnodiging zo wijd mogelijk te maken. Daarna gaan geest en lichaam weer toe, zoals de zenuwen in een hand na een tijd niet meer doorgeven waarop die hand ligt.                                                                                           Tot ze weer beweegt, die hand. Dan staan de zenuwen weer op scherp. Het hoeft niet veel te zijn, gewoon even bewegen. Zo’n kleine beweging is als ik wat langer naar je kijk... 

Normaal heb je een antwoord als we zo aan het bed-overwegen zijn. (En anders ook). Maar nu zwijg je. En hoor ik daar een bevestigende knor? Kritisch ben je, zéér, maar nu lijk je me te geloven. En daar ben ik blij om.

Je grijpt mijn hand en alle zenuwen van mijn hand springen recht.

En dan slapen we in.

De commentaren zijn gesloten.