01-03-12

Mijn wonderen: oud worden...

IMG_3779.JPG

 

 

Mijn wonderen: oud worden...

 

Is oud worden een traag verfilmde ramp? Of is oud worden een overtuiging, zoals bladeren in de herfst niet zonder de mooiste kleuren zullen vergaan? 

Is oud worden uitgestelde afbetaling van pijn en ongemak? Teruggave van geleend materiaal, zoals daar zijn ogen en voeten, en spieren van allerlei grootte en vorm, en hersenen die jarenlang toch vingervlug functioneerden? Gebeurt het afbetalen soms met interest? Of is oud worden toevertrouwen? Een goede plaats zoeken voor wat dierbaar was, in plaats van het zomaar te vervloeken, of te vergeten? Een nieuwe eigenaar vinden, iemand die blij is met de opgedane ervaring, die al die geschenken zorgzaam ontvangt, die luistert naar oude woorden en er nieuwe van maakt, die de zwakke arm neemt met nieuwe sterkte, en weet dat begin en einde misschien wel hetzelfde zijn, alleen in tijd wat uiteen liggen? 

Is oud worden woede? Of is het dankbaarheid? Woede op wie? Dankbaarheid voor wat? Er zijn bronnen aangeslagen in wie begint te leven: adem, hart, taal, bewustzijn, aanraking. Zijn wij de rechtmatige bezitter van onszelf, of moeten wij ons delen met grotere krachten? 

Er is zo’n merkwaardige parallel tussen een baby en een oudgeworden mens. Zoals bij een baby een vloedgolf binnenkomt en je aan de verwonderde ogen en handen ziet dat de kleine nog geen categorieën heeft om alles in te delen en te ordenen, zo zie je bij een oude mens soms diezelfde immense kwetsbaarheid, alsof er weer veel minder categorieën zijn en alles te groot binnenkomt. Hoe deel je verlies in? Hoe deel je definitief in? Hoe deel je pijn in? Hoe deel je verwachting in, als dat geen verwachten is van een leven dat nog moet komen, maar een wachten, van dag tot dag, want morgen kan de laatste zijn. Hoe deel je laatste in? Hoe deel je spijt in? Spijt kan een tsunami zijn en je totaal ontredderd achterlaten, wegens, inderdaad, geen kans meer, definitief, laatste. En dan: hoe deel je dood in? Is dat het niets dat aan alle begrip ontsnapt? Of mogen we van liefde en betekenis een zekere logica verwachten? 

Die extreme broosheid van leven, op een bepaald moment, ontsnapt aan elke categorie. We kunnen er alleen maar met overgave, met verwondering mee omgaan. En dan nog is er angst, onmacht, verwarring. Het weinige dat we objectief weten, is dat leven beweging is. Groei, spectaculaire, machtige groei, maar ook spectaculair verval, aftakeling die klein maakt wat daarnet nog groot en sterk was. Is het diezelfde beweging die we zien? Van broos naar sterk, en nu van sterk naar broos? Logisch dat alle beschaving daar de diepere zin van zoekt: van voorouders tot genieten, van solidariteit tot een lot dat alles vastlegt, van een oordeel tot Darwins overleven... 

Maar alleen al weer wakker worden en je adem trouw bij je weten wachten, ontsnapt aan categorieën. Als alle leven toch neerkomt op krijgen, dan kan het bewustzijn daar nooit genoeg op ingaan, dankbaar voor zijn. Er is zoveel, wij zijn zoveel, de beweging is zo groot, zo intens alles en iedereen, dat jong of oud zijn als gegeven lijken te verdwijnen: allebei zijn ze een constante hulde aan dit grote dat aan ons allen gebeurt, en dat we nooit zullen begrijpen, maar enkel kunnen meemaken. Dichter dan dit zullen we nooit komen. Dan is sterven misschien heel intens leven...


IMG_3781.JPG

 foto's: straatje in Halle, bij de Academie.

Commentaren

Daar houd ik van Guido,

dat oude in die foto's; verweerd.

Permitteer mij?:


Smeltkroes



Het eens onbuigzame skelet is door
de daagse nevel brozer
opgelost; verweeekt, bemost en
talmend grijzig groen tussen
dit zwijgzaam stammenbos
grondig in 't donker weggeschreven.

Goed - te sterven is een vloeibaar mes,
een vochtig onontkoombaar ding
waar momenteel, hervarend rond
bevroren innerring, vervluchtende seconden
eind'lijk zwaarder zullen stollen.

Maar voorts uithollend naar het duister is
beloftevol alom, om niet verzekering gegeven
van nieuw leven in en tot het enig
ongekende morgenlicht.

Vrind'lijk groetselend, ..

Gepost door: Cor Beau | 04-03-12

Dat jonge veertje gezien, Cor, op die verweerde deur?

"Vloeibaar mes", "zwaarder stollen": daar hou ik dan weer van...

mvg

Gepost door: guido | 04-03-12

Noticed Guido,

associaties, gedachten, over wegen

maar met name,
Elias en Opa

a demain,
a la prochaine

Gepost door: Cor Beau | 05-03-12

De commentaren zijn gesloten.