05-03-12

Leren tekenen. Leren schilderen.

IMG_3849.JPG






De ontstellend dunne pootjes van de merel op de tak. Twee potloodstreepjes. 

*

De lichtste nuances in het grijs boven mijn hoofd. (Je denkt dat je alles hebt gezien bij één oogopslag: ah, grijze lucht, ja, ken ik. Maar als je wat langer wilt kijken, merk je dat je nog niets hebt gezien, zo licht is verandering bezig.)

Het verzonken grijs in de kleuren rond mij. (Zoals je films hebt die gedraaid worden in een donker geverfd kleurenpalet, zo hangen de kleuren op de huizen en de bomen en de dingen rond mij. Beetje film noir, beetje Leon Spilliaert, beetje uitgewreven houtskool, beetje...)

Bestaat er ook zoiets als grijs licht? Het is zo subtiel, dat ik het niet eens opmerk, tot ik aandachtiger kijk. Zonnelicht loopt graag naakt rond, maar dit licht hier heeft sluiers aan...

Commentaren

"beetje Leon Spilliaert"

Toeval wil dat ik donderdag in Muzee was.

Wij liepen daar wat verloren. Meer suppoosten dan bezoekers.
Ik schrik er niet van.
Ben een lid van het M-useum in mijn stad.

Maar als ik die 'hedendaagse kunst of installaties' zie,
dan ga ik weer maar eens verdrietig naar buiten.

Het zal wel aan mijn ogen liggen.

Gepost door: Uvi | 05-03-12

Je esthetenogen, Uvi...

En dat is een compliment: geprezen zijn de ogen die schoonheid in dankbaar respect krijgen en teruggeven.

Misschien moet een mens veel verloren lopen om af en toe wat van die plotse diepte tegen te komen.

(Zei hij tot 'troost' van jou, en van het lege gebouw :-)

Gepost door: guido | 05-03-12

De commentaren zijn gesloten.