28-04-12

Schaduw

le sourire de delphine (pere lachaise)-001.JPG

 


Nolens mag dan nog willen dat zijn woorden geheel in rots zijn gekapt, en net zo duurzaam zullen blijken, hij mag nog zoveel eeuwigheidsprijzen krijgen, toch is ook hij maar een blad in de wind. Ik kijk rond in mijn hok hier, zie al die boeken stil wachten, verzonken in zichzelf, en besef: het enige dat ons allemaal te wachten staat, is verstillen. De een al sneller dan de ander, een mens sneller dan een ding, dan een kei of een boek, maar verstillen doen we. En niet alleen later, maar ook al nu, terwijl er nog volop licht op ons valt. Maar onze schaduw gaat mee, ons grotere verstilde lichaam, groter maar ook onherroepelijk.

Maakt mij dat verdrietig? Nee, ik denk dan: als ik zoveel moet loslaten, is het omdat ik ook zoveel krijg. Laat mij daar maar naar kijken. Dit eerste lichaam van mij kan nooit genoeg gevuld raken. Zelfs op het allerlaatste moment kan er nog wat bij, stel ik mij dan voor. Niet leven van illusies, maar van heel reëel langskomende momenten, vol en eigenzinnig als momenten kunnen zijn.

En dat helpt om ook naar mijn, en ons aller schaduwbestaan te kijken met wat meer afstand. En nieuwsgierigheid. Al die grote schrijvers in mijn bibliotheek die van mij maar één lectuur krijgen, of een paar dichtregels die ik onthoud. En toch zoveel uren geschreven, zoveel uren geluisterd en nagedacht. Het is een grote zee daarbuiten die wij allemaal vullen. Als ik enkel aan mezelf denk, dan is het schaalverschil zo verpletterend, hoe kan ik ooit groot genoeg zijn om van vullen te kunnen beginnen spreken. En toch doen wij ons best, wij mensen. Laat daarom de grote zee ook haar best doen om ons te vullen, voor haar is het zoveel makkelijker, kleine golfjes als we zijn, kleine vonkjes. Maar dan zijn wij wel de zee, en het grote vuur...



pere lachaise maart10-012.JPG(foto's: Père Lachaise in Parijs, met de stenen schaduw van Delphine, en liggende, slapende voeten)

Commentaren

Nolens mag dan nog willen dat zijn woorden geheel in rots zijn gekapt, en net zo duurzaam zullen blijken, hij mag nog zoveel eeuwigheidsprijzen krijgen, toch is ook hij maar een blad in de wind.
...

En zie de lente weeft zorgvuldig
elk blad aan een boom.

Duizend en duizend bladeren.
En in de herfst vallen ze weer

als duizend en duizend soldaten...
in de Westhoek van Vermandere.

Gepost door: Uvi | 29-04-12

Fraaie tekst Guido,
schoohoone zwartwitgrijzen.

Die grote teen,
van korrels moe en uitgestrekte steen
zo beschermend over de achillepees.

Zoals bij studies(1)schaduw

Gepost door: cor beau | 17-05-12

Inderdaad, beschermend over de achillespees. Doe ik ook altijd. (We hebben elkaar nodig om meer te zien...)

Aan beiden, warme groet.
Aan Cor: hopelijk met goede vooruitzichten...

Gepost door: guido | 17-05-12

De commentaren zijn gesloten.