14-05-12

Bus in de nacht

hopper.jpg

 

Soms, als ik ’s avonds rond 23 uur door de nacht naar huis rij, kom ik de laatavondbus van De Lijn tegen. Leeg. Een van binnen uit verlichte leegte, die als tot leven gekomen zinloosheid door het landschap trekt, ergens naartoe. Het is dan nog een dubbelbus (met die accordeonlenden die hem toch iets menselijks geven): leegte x 2 dus. Soms lijkt het alsof er zelfs geen chauffeur in zit. Dat heeft iets van een hel: opgesloten in jezelf door de tijd moeten voortbewegen, en zelfs niet zeker zijn dat jij het bent die rijdt, omdat je nu eenmaal moet blijven bewegen.

In het beroemde schilderij van Edward Hopper (dat verstilde café-aquarium in de nacht) zitten tenminste nog mensen voor zich uit te staren, en laven ze zich aan lampen en bier. Het is niet veel, het is iets. Die bus is levend geworden niets...

Ik had een afbeelding van dat schilderij hier bij kunnen plaatsen. Maar ik kies voor een ander nachtschilderij van Hopper, waarin de vrouw evengoed in een bus zou kunnen zitten, in het duister, zonder chauffeur of iemand anders die ademt.

Commentaren

"De minimale prijs voor de vrijheid is steeds dezelfde: eenzaamheid."

Uit 'Liefde in tijden van eenzaamheid' - pag. 30
Paul Verhaeghe


Vanuit een andere context, maar toch vrees ik dat dit universeel correct is.

Gepost door: Uvi | 15-05-12

Ja, eenzaamheid kan donker kleuren als de nacht...
gegroet, Uvi

Gepost door: guido | 16-05-12

De commentaren zijn gesloten.