21-05-12

Begrijpen

IMG_3764.JPG



 

De onvolmaaktheid van alles: het samenwerken van mensen, het lichaam van mensen, het soms onredelijke verlangen van mensen. Er zijn er, zoals ik, die dat in hun gemoed voelen wegen, en dan wel eens de neiging voelen opkomen om weg te lopen. Alsof je al vluchtende niet alles op je rug meeneemt. Er zijn er die de onvolkomenheid zien als conflict, en krachtig die weg opstappen, overtuigd van het goede van de strijd, en wie weet ook van eigen gelijk. De ene mensensoort begrijpt de andere niet. Wat tot nog meer onvolkomenheid aanleiding geeft...

*

Lees ik een stukje Thoreau (http://blogthoreau.blogspot.com/), dan is het alsof ik buiten heb gelopen en de frisheid van lucht en wind en kleur in mijn kleren hangt. Meer nog, ik ben schoongewassen van alle soorten files, te laat remmende autowielen, niet remmende vergaderingen, oeverloos gedaas, en meer van die uit teveel mensen opstijgende rook en mist. Er is in mij een deel dat in de grote leegte wil wonen, al weet ik dat ik dat niet alleen moet doen, zonder een gezicht om tegen te praten of naar te luisteren.

Beeld ik mij dat in, of zingen de vogels deze lente echt luider dan anders?

Commentaren

Goedenmorgen Guido, dag Proust,

Rookslierten. Je brengt me bij Winnetou en Old Shatterhand.
Ik wist toen nog niet wat 'shatterhand' betekende.
Nu laat ik al wat uit mijn handen vallen.

Maar of je het nu (oratorisch) inbeeldt of niet, Guido,
ach, als ze maar zingen ...

niet de decibels, maar de verbeelding ...

Mooie maandag nog.
En voor dinsdag, precies hetzelfde.

Gepost door: Uvi | 21-05-12

Bedankt, zanger.

Gepost door: guido | 21-05-12

De commentaren zijn gesloten.