23-05-12

Verzinken

IMG_3797.JPG

 

 

Zo rond het uur van achten, als in de huizen de lichtbak vliegen vangt, verzinkt de straat in een bijna tastbare stilte. Ik kijk, in mijn leeshok op de eerste verdieping, uit over een verzonken wereld. Soms rilt er een blad, wiegt een tak zoals alleen een tak kan wiegen. Maar ze doen het geluidloos, alsof er ook een wereld is die geen geluid meer nodig heeft. 

Als ik mee stil word, denk ik: stilte is zonder afstand. Ik kan, als ik dat wilde, wat er is aanraken. Mijn ogen hoeven zelfs geen beweging te maken, zo dichtbij is alles. Rondom mij wacht een wereld, en in dit wachten heeft alles een plek, en alles is dichtbij. Verte is een herinnering.

Ook ik verdicht. Dit loslopende lichaam verdicht zich, als een hand die zich zachtjes sluit. Vreemd, die rust. Zwaarte die zichzelf draagt.. 

 

Commentaren

Mooi zicht vanuit jouw leeshok

Gepost door: manu | 23-05-12

Ja, Manu, was het maar zo...

Maar zoals ik schreef: als je kunt verzinken, zijn alle verten aanwezig...

groet aan de mede-verre-kijker

G

Gepost door: guido | 23-05-12

Dag Guido,

Een raadselke.
In deze mijmering hoor ik het storende geluid van één woord.
Welk zou dat kunnen zijn, denk je?

'Bezonken rood'- groeten,

Gepost door: Uvi | 23-05-12

Zou het niet weten, Uvi...

Gepost door: guido | 23-05-12

Wel, Guido,
voor mij dan toch, "leeshok".

Ik zag jou eerder zitten in een leeskamer.
Bij 'hok' denk ik aan 'kakelende kippen'.
Of knorrende varkens.

Bij jouw woorden en lectuur
stel ik me heel wat anders voor.

Dat woord dus, past, volgens uw nederige dienaar,
niet bij jou ...


mvg

Gepost door: Uvi | 23-05-12

Hok: omdat ik maar een gemiddeld tot klein bureauke heb, een kamer jawel, maar geen zaal om in rond te lopen.
Hok: omdat ik daar de warmte van een eigen plek voel.
Hok: omdat mijn muren "behangen" zijn met boeken, en ik daardoor alleen al nooit aan, haha, kippen en varkens zou denken (hoewel een varken een ruime mate van intelligentie bezit, een kip daarentegen...). En woorden knorren of kakelen niet, ze hebben het soort beschaving dat weet wanneer je moet spreken en wanneer je moet zwijgen...
Hok: om een soort aangeboren wegcijferingsreflex zeker?

avondgroet

Gepost door: guido | 23-05-12

Guido, door jou komt mijn gevoel, mijn denken meer tot leven...

Gepost door: Louisa | 14-07-12

bedankt, Louisa, mooi compliment

Gepost door: guido | 16-07-12

De commentaren zijn gesloten.