26-05-12

Een zee lezen

IMG_0107.JPG

 

 

Een zee lezen

 

Een zee lezen: eindeloosheid plooien

tot huizen, keien en

een kleed van licht.

 

Een zee lezen: verte neerlaten

als een wereld aankomt

in je gezicht.

 

Een zee lezen: overal zijn gebaren,

voor en nadien, en vooral tussenin.

Betekenis roept niet, kijkt enkel op.

 

Een zee lezen: er zijn geen woorden genoeg

voor het teveel, maar ze zijn eindeloos 

dichtbij. Zoals een hart dat klopt.



De formulering "een zee lezen" haalde ik uit de blog van Uvi (http://uvi.skynetblogs.be/). Hijzelf gebruikte haar om het over verlangen te hebben. Ik zie er, in mijn gedicht, de letterlijke zee in (cfr foto), maar ook de grote zee die elk gezicht is dat we ontmoeten, en de zee van betekenissen waarin we tastend bewegen, en tenslotte ook het onophoudelijke aanspoelen van woorden, een ritme even dichtbij als het kloppen van ons hart. Zo leven wij: onophoudelijk lezend...

 

Commentaren

'De dood is te groot voor woorden' - Stef Bos.
Misschien is de zee dat ook, Guido.
En kunnen we slechts emmertjes water halen.

Je neemt me niet kwalijk, hoop ik.
Ik tikte 'zee' in de zoekfunctie op mijn Blog.
En plots lag er een plas water.

Waaronder dit:



De signatuur van een meeuw


Naast stilte heeft de zee
de mooiste stem.
Het zijn symbiotische synoniemen.

Het stoute jongetje wordt stilaan volwassen.
Sluw en perfide.
Hij imiteert de grote mensen.

Drinkt koffie op de pier. En leest de krant.
Over Elsschot. En 'het huwelijk'.
Droom en daad worden vanavond synoniem.

De meeuwen lezen de zee.
De taal van het water.
Ze schrijven boven het schuimend alfabet.

Hun signatuur. Met blauwe wind. En witte adem.



25-04-10

Gepost door: Uvi | 26-05-12

Bedankt voor de duidende uitleg. Ik hou wel van een zee van betekenissen, het laat veel vrijheid van interpretatie.
PS: iedere zaterdag een nieuwe rubriek op 'Blauwe Hagen'. Gilbert Bécaud zijn 'Quand il est mort le poète' werkte inspirerend voor de titel van deze blog.
Groetjes,

Gepost door: Gidsjoris | 28-05-12

Dubbel antwoord:

En toch, Uvi, las ik onlangs iets dat ik al langer met me meedraag: dat we zelfs het allerlaatste, onze dood, willen "lezen", en dat het een schandaal is, dat we net op dat moment onze krachten verliezen. Net dan...

De blauwe bloemen in korenvelden, ik heb er zoveel gezien toen ik klein was. Had ik maar geweten dat het de sterren van gestorven dichters waren...
Alleen: ik zag wel hoe grote boerenhanden ze uitrukten, een voor een, want onkruid. Mijn vader liep van het ene eind van het veld naar het andere, hield de (vele) bloemen tegen zijn hals gedrukt met zijn linkerhand, en rukte de volgende bloem uit met zijn rechter. Ook een soort poëzie was dat...
Hartelijke groet, Gidsjoris

Gepost door: guido | 28-05-12

De commentaren zijn gesloten.