08-08-12

Golvende lijnen

Of hoe een landschap (hier in West-IJsland) kiest voor poëzie, en niet voor wiskunde.

Wiskunde zag ik op de zee, onderweg hier naartoe. Nooit een grotere rechtere lijn ontmoet dan de horizon op zee. Je kunt daar tien minuten naar kijken, het is groot, het is geweldig, maar dan is het ook op. Recht blijft recht.  

Maar dat is omdat de zee zo groot is. Kijk ik naar het water dichterbij, dan golft het ook daar, en even zo verrassend. (Ik dacht, ik maak er een foto van. Iedereen was maar afscheidnemende fjorden aan het fotograferen, en ik richtte mijn camera naar beneden...)  

Toen ik nog op de schoolbanken zat, was wiskunde ook zo groot. Laten we zeggen dat ik er toen ook vlug op uitgekeken was. Zelfs geen rechte lijnen zag ik. Alleen een soort mist, zonder kleur, waarvan de leraar zei dat het een opgave was. En dat ik kon beginnen. Ja, begin maar, als je niets ziet.

Jammer dat toen niet even een golfje opzij, of een grappige breuk, of een slank algebraïsch lichaampje mij weer bij de les bracht. Nee, die tekens zeiden nooit iets. Laat staan dat ze plots zouden beginnen zingen. Of dansen. Of vertellen. Wiskunde, ach ach. Het moet er zijn, dat begrijp ik. Maar zo streng, jong. En zo stijf.

IMG_4882.JPG

 

IMG_5004.JPG

IMG_5988.JPG

De commentaren zijn gesloten.