09-08-12

Over soorten van blijven...

IMG_4311.JPG

 

Bij vrienden: marmeren beeld van Jan Dries, in zonlicht. Jan Dries is al een tijd dood, en wie kent hem nog. In de bibliotheek: de boeken van Johan Daisne in de doos met ramsj. Ik hield als zestienjarige van De man die zijn haar kort liet knippen. Nu is Daisne veroordeeld. Zal ik nog een exemplaar meenemen, uit piëteit?

Een kunstwerk maakt de maker in eerste instantie voor zichzelf. Daarnaast hoopt zij of hij er ook wat aanspraak over te krijgen, wat boeiend vulsel van zijn dagen. Liefst meer dan vulsel, liefst dat er plots nieuwe winden door datzelfde hoofd waaien. 

Het maken gaat bij mij al door van toen ik kleine jongen was. Al makend maakte ik ook mezelf. Ik ben “mijn-eigen-opschrijver”. Er worden studies gemaakt van ongewervelden, van ijslagen en migraties van mens en dier, ik maak een studie van mezelf, al heel m’n leven. Ik mag nog zoveel bewegen in de breedte (en met de jaren breder en breder), de grote vraag is en blijft de diepte: waarom en waardoor loopt hier deze rechtopstaande schaduw van een mens, wat is in hem bijeengestroomd dat bleef haperen of nooit meer weg wilde gaan, welke wil woekert in hem, welke verlangens willen uitbotten. Ik heb nooit anders geweten dan dat ik zo naar mezelf moest kijken. Ik heb nooit anders geweten dan dat ik een wereld was in de wereld. Ik heb nooit anders geweten dan dat dit mijn belangrijkste (en toen ik jong was, mijn enige) gesprek was, mijn vorming, mijn verovering, mijn silhouet, mijn omtrek, mijn naam, mijn geschenk aan wie mij nabij wilde komen.

Maar of de grote wereld daarop zat & zit te wachten? Daar is de verwarring van toen ik jong was, gebleven.  Niet kunnen geloven dat de binnenwereld van één mens schoonheid en troost zou kunnen bieden aan al die andere rechtopstaanden, zelfs al kreeg ik daar expliciet signalen van. De commercie kon het trouwens ook niet geloven: ik mocht dan een gouden pen hebben, wat ik schreef was niet van aard om veel geld binnen te brengen. Dus als ik na mijn dood in de vergeetdoos van een of andere bibliotheek beland, zal er misschien niet één bezoeker daarom treuren, zoals ik toch nog voor Daisne. 

Je kan misschien beter je werk in marmer slijpen, als Jan Dries. Of een werk van zo’n intense kwaliteit maken, dat het vanzelf de tijd overleeft, zal iemand zeggen, een kunsthistoricus misschien, of een journalist. Maar Daisne was/is een goede romanschrijver. Nee, de waan van de dag regeert, en wie in de schaduw blijft, verdwijnt. 

Maar zelfs dat verdwijnen is een groter raadsel. Je hoort dan van ontdekkingen die gebeuren, partituren van onbekende meesters die teruggevonden worden, doeken die plots aandacht krijgen, na decennia donkerte op zolders, manuscripten die overgeschreven worden in kloosters, en een hele beschaving komt mee. 

Maar niet geklaagd. Dat ik mezelf kon tekenen in woorden, de lagen kon ontdekken in mijn blik, en de kleuren die bewogen en bewegen, verlorenheid en vervulling kon begrijpen in één mensenhoofd,  het vervult me met dankbaarheid. Niet als klef, beleefd woord, maar een soort rust die zich laat vasthouden, niet door de vingers glipt. Deze schaduw van een mens laat zich dan toch herkennen, en ontmoeten, met een glimlach. Als dat niet veel is, nu al...


(foto: naar buiten kijkende vazen, in een huis in Denemarken. En twee lijsten om hen "mooi" te maken, zelfs al is er een stuk af: het raamlijst & de fotolijst)


 

Commentaren

Je kan misschien beter je werk in marmer slijpen, als Jan Dries. Of een werk van zo’n intense kwaliteit maken, dat het vanzelf de tijd overleeft, zal iemand zeggen, een kunsthistoricus misschien, of een journalist.

...

'vazen en mensen met een stukje af...' zijn misschien wel de meest boeiende ...

Ah, Guido,
dit is weer thuiskomen.

Maar 'later', man toch,
na je laatste adem... kan je 'ego' daar mee bezig zijn?
Vandaag, Guido, vandaag lees ik je. En morgen.

Is dàt écht niet voldoende?

mvg



PS.
Prachtige kannen, mooie woorden.

Gepost door: Uvi | 09-08-12

Dat is altijd voldoende geweest, en is het nog, Uvi. Dat jij en iemand anders mij vandaag lezen, is een boek waard. :-)) (mijn ego glimlacht)

Ik dacht in eerste instantie na over Dries en Daisne en de snelle tijd.
Mijn ego smacht niet naar eeuwigheid, maar soms wel naar beweging, naar een tijd die mij plots optilt...

Gepost door: guido | 09-08-12

De commentaren zijn gesloten.