19-08-12

Mensen in Parijs...

IMG_5387.JPG

 

Mensen in Parijs:

De twee gelijk geklede zusjes zittend op trappen in Montmartre.

De jonge vrouw, oudgeworden en al wat gebogen, die gaat zitten in de bus en blijkbaar zo’n stank verspreidt dat de vrouw naast haar, even oud maar jong gebleven, van zenuwen de slappe lach krijgt achter haar hand, tenslotte opstaat, maar blijft lachen.

Al die armen, schouders, voorhoofden, handen, halzen zomaar dichtbij voor je ogen in de metro.

Een hele coupé smartphonenden in de metro.

De zigeunervrouwen, bij elkaar staand aan de funiculaire van Montmartre, maar tegen elkaar roepend alsof een straatbreedte ze scheidt.

De suppoosten in het Louvre, terwijl de mensenzee met lichamen en stemmengeraas rond hen spoelt en ze, telkens opnieuw, moeten uitleggen in welk deel van dit doolhof mensen zich bevinden.

De bolronde zwarte vrouw aan de kassa van de supermarkt, die de bestellingen scant en ondertussen vraagt hoe het met de vrouw voor haar is, en met haar kinderen.

De hond van de blinde vrouw, in de tentoonstelling met werk van Gerhardt Richter, hoog op het vierde van het Centre Pompidou: nooit zag ik stiller, meer rustig, ingetogen dier, van een zachtheid die ook sommige schilderijen van Richter hadden: je had ze willen strelen...

De kelner van Le Progrès, een hoekcafé, die zich tegen een apéro drinkende stamgast druk maakt over het feit dat hij zijn Engels had moeten zoeken omdat een Amerikaans stel blijkbaar geen woord Frans verstond.

De lege, geïmproviseerde slaapplek onder de zuilen van het Muséé d’Art Moderne de la ville de Paris (met zo’n naam heb je algauw een paar zuilen over), die minder leeg was dan je van een normaal bed gewoon bent.

De jongeman drinkend in openlucht bij hetzelfde museum en dezelfde zuilen: hij praat enthousiast tegen een jong meisje voor hem, maar kijkt na elke zin met bruuske beweging opzij naar omhoog, een tic die voor haar uiterst vermoeiend moet zijn.

De oude man met wandelstok, die als ik hem groet, mij eerst een tel vragend aankijkt, en dan met een minzame, ingehouden hoofdknik teruggroet, licht spottend lijkt het wel, en toch welwillend.

Het moeilijk tembare haar van zwarte mensen.

De overmoedige die midden in de nacht tussen de flatgebouwen optrekt, ruwe, opjagende stoten van gas, repen geluid die weerkaatsen tussen de hoge muren.

Het bord op de ene school herinnert aan de deportatie van haar joodse leerlingen. Op de andere school een analoog bord, met daaronder nog de naam van de directrice, Yvonne Le Tac. Zij heeft blijkbaar de oorlog wel overleefd. En zo lopen tussen de levenden nog altijd de doden...   


IMG_5401.JPG

De commentaren zijn gesloten.