23-08-12

Input (2)

IMG_5405.JPG

 

Het zijn de kleine dingen die je redden. De Eifeltoren moet je gezien hebben, natuurlijk. En liefst niet alleen uit de verte, want zijn poten zijn wonderschoon. En liefst niet alleen van de begane grond, want elk groot vogelperspectief tilt een mens letterlijk even van de grond. (Maar dan mag je niet teveel nadenken over de rijen waarin je moet overleven, om aan een ticketje en de ingang te geraken. Niet nadenken over het massale van mensen, het onpersoonlijke, de uitzonderingen die nooit in rijen moeten staan, enzovoorts. Giftige gedachten zijn het, dampen die traag naar je hoofd stijgen. Maar goed, ooit zag ik in wat toen nog het Oostblok was, rijen mensen voor brood. Dàt was pas vernedering. )

Maar de kleine dingen dus. 

Zo’n schaduw van een plantje tegen een zonbelichte muur.

Of de wiegende schaduw in een rood raamgordijn.

Of een tekening op een verloren muur: een zwarte koning, met staatsiepak en kroon, en kleine sleutel in de hand, en daaronder: “On est tous roi d’un pays qui n’existe pas”. Een bleke vogelstront heeft een heel lichte traan door zijn oog getrokken. 

Of ontmoetingen zoals ik ze enkele dagen geleden beschreef. Gezichten die je bijblijven.

Of een plakkaat op een muur, dat even door de tijd kijkt.

Of  een leeg pleintje, betrapt in zijn eigen verzonkenheid.

Oude vrouw met haarnetje, luchtend in het open raam van een eerste verdieping.

Man die even vergeet dat hij standbeeld moet zijn, in zijn witte outfit, en om een foto bedelt bij een Japanse in kimono, en daar dan oprecht blij mee is.

De bedelende duiven.

De honderden fototoestellen in een kring rond de Venus van Milo in het Louvre, even onbeschaamd hongerig als de duiven.

De garagepoort waar in fluo op gespoten is: “Dieu c’est ta mère”.

De schaduwen van huizendaken op de tegenoverliggende muur.

Kleintjes, dus.

Maar ze zijn van aard om je aandacht even volledig op te slokken. Even dus vergeet je al dat grote tollend rond je kop.

Of hoe klein en groot eigenlijk hele subjectieve categorieën zijn.

Of hoe het af en toe nodig is met je twee voeten ook in de grond te gaan staan, op één plek, hoe klein en hoe verborgen ook...


IMG_5373.JPG

 
IMG_5395.JPG

Commentaren

Het magistrale van het minuscule.

Prachtig!

Gepost door: Uvi | 23-08-12

Da's koninklijk gezegd, Uvi.

Gepost door: guido | 23-08-12

De commentaren zijn gesloten.