26-08-12

Grotere ritmes (input 5)

IMG_5390.JPG

 

 Maar hoe meer ik het kleine zijn tijd en plaats geef, hoe meer ik ook weet krijg van de grotere ritmes. Het schommelen van de seizoenen, kinderen die opgroeien, projecten en plannen van het werkmilieu, nabije gezichten die onherroepelijk verdwijnen, het grote maatschappelijke denken en voelen, enz. 

Ik noem ze groot, die ritmes, omdat ze je dragen. Opjagen ook. Soms weet je daar zelfs het verschil niet meer tussen. Opgroeiende kinderen, ze halen je vanzelf wel uit bed, ze jagen je vanzelf wel om boodschappen, ze vullen je lege plekken zonder pardon met hun getetter zelf wel in. Maar ze zijn zo’n groot ritme, dat je je, hoe moe soms ook, toch ten diepste dankbaar voelt. En geldt dat niet voor veel werkmilieus? En voor de grote ademende borst van de natuur rond ons?

Ik vermoed dat, ouder wordend, een mens daar meer zicht op krijgt, op die grote kleuren waaruit alles is geschilderd. Toen ik eenmaal niet meer in de klas mijn kunsten vertoonde, viel ook dat grote ritme dat een schooljaar is, weg, en net daardoor werd ik mij van de dragende kracht ervan bewust. Nu moet ik het doen met het ritme van een dag. Dat is ook niet min, maar toch niet zo’n langeafstandsloper als een schooljaar. Integendeel, ik moet nu goed opletten, of de koers blijkt al voorbij, is het avond voor ik er weet van heb.

Of nog: nu mijn kinderen zelf ouder zijn geworden, elders zich bewegen op andere wegen, nu word ik soms melancholisch als ik aan alle voorbije momenten denk toen ze klein waren. Blijkbaar besef ik nu des te meer hoe rijk die jaren waren, aan lach, aan ontdekkingen, aan vriendschap, aan vanzelfsprekend gemak van leven...

Commentaren

Jawel, 'oude reiziger',

maar in je hoofd bewaar je alles vers. Ongerimpeld.


een klein strikje rond wat volgt voor de zondag: Bonnard.

http://www.youtube.com/watch?v=5-Uti6lj2eM

Ik wens je een boeket herinneringen
dat je zelf mag samenstellen ... dag Guido.

Gepost door: Uvi | 26-08-12

Zou het echt zo zijn, dat we alles vers bewaren in ons hoofd?

Vers: omdat het nu gebeurt, ja dat begrijp ik.
Maar is zo'n herinnering die daar al jaren ligt nog vers?

De kunst is allicht: hem weer vers te maken...

Bedankt voor Bonnard.
Hij die zei: être toujours neuf est le secret du ravissement...

wedergroet, Uvi

Gepost door: guido | 26-08-12

Vers.

Kijk, Guido, ik ben van '41.
Dus maximaal 4 jaar oud bij het einde van de oorlog.

Geen enkel herinnering van 1, 2 of ander jaar geleden, ligt zo vers in mijn geheugen
als het terugtrekken van de Duitsers.

- geweer op de borst van grootvader, etc. etc. ik zie het zelfs in kleuren
- met de kop in de voren van het geploegde veld op de vlucht
- gaan kijken naar krater van bom
- vooraan in de cockpit van een afgeschoten vliegtuig
- de soldaten van het afweergeschut ....
- de bevrijdingsstoet waar vader door 'gestapo' werd meegenomen....
enzoverder ...

Of mijn geheugen mij bedriegt?
O,dat wil ik graag beamen voor al wat er nadien kwam.
Maar van die beelden zijn we met te velen getuige geweest...

Dag Guido,

en 'vers', ik bedoelde dat ze niet meer 'ouder' werden ...

Mijn nichtje stierf op 21. Ze is nog altijd 21.
Ik kan ze niet ànders zien ...

En groeten aan Pierre...

mvg

Gepost door: Uvi | 26-08-12

Pierre?

Gepost door: guido | 27-08-12

Pierre?

Bonnard!

Gepost door: Uvi | 27-08-12

De commentaren zijn gesloten.