24-09-12

Tussentijd

IMG_5480.JPG

 

 

Tussen twee bewegingen door is altijd een vreemd soort leegte: de zon schijnt als in volle zomer, maar de regenkou hangt al in de lucht, het bruin sijpelt in de bladeren, de lucht zelf lijkt wel dunner en je neus wordt soms koud.

Zoals uitgepraat zijn bij je vrienden. Er valt een stilte die niet onprettig is, zoals ze anders bij gaten in gesprekken wel kan zijn. Maar nu niet, er is veel gezegd, en dat neemt niemand ons af, we zullen het verteren, ook in stilte, en er van leven.

Of de avond die voor je ogen dichtgroeit. Er was een tijd dat ik daar melancholisch van werd, van dat naar binnen keren van mensen, huizen, geluiden, bewegingen. Nu luister ik in de leegte naar de merel die zingt, naar een keelgat waardoor veel klank passeert. Mocht er een mens in deze koelte zingen, luidop in deze wassende koelte, ik bleef nog langer luisteren, allicht zelfs ontroerd. Maar ja, mensen smeren nu boterhammen en strijken nog vlug een was of kijken het huiswerk na of wachten alleen in een kamer op iemand die niet komt. Ze dragen zoveel mee op hun rug, de mensen, we moeten het hen vergeven. Een merel bezit niets en zingt toch voor alles.

 
 
(foto uit mijn tuin van enkele weken geleden, met mijn nieuwe-tweedehandse macrolens. Om beter te zien hoe groot het kleine is. En alle tussenlucht...)

Commentaren

Dank voor al uw warme zingevende woorden, Guido.

Maar ja, vergeven moeten we de mensen...
want merels
hebben geen hypothecaire leningen en worden niet uit hun nest gezet.
Tenzij de Spaanse, misschien ...



PS.
O, ik vergat nog een belangrijk adjectief naast uw zinnen: prachtig.
Pure bellettrie. En niet alleen vandaag.

Gepost door: Uvi | 24-09-12

Mijn pen dankt u, maestro.

Gepost door: guido | 25-09-12

De commentaren zijn gesloten.