26-09-12

Een ander soort stilte

IMG_5398.JPG

 

De zus van een vriendin is gestorven. 

Zo’n boodschap laat altijd een ander soort stilte vallen, je ziet het op de gezichten van wie het plots te horen krijgen, ze hangt er ook letterlijk, ik voel ze in mij. Tot er iemand zucht, of zich afvraagt hoe het nu verder moet, of gewoon even het hoofd schudt. 

Misschien gebeurt dat wel altijd, als we tegen de onomkeerbaarheid van het verleden aanbotsen. Misschien dat we dan altijd even stil worden. Het is ook zo groot. Stil worden van de onmogelijkheid om dat definitieve te grijpen. Eerder nog, denk ik, dan een angst voor het moment dat we zelf onomkeerbaar zullen verdwijnen.

Of moet ik het anders zien? Is die stilte een spontaan gebaar van delen in de grote stilte die zich nu in de dode voltrekt? Of een spontane solidariteit met de leegte in wie achterblijft? Een vanzelf(sprekend) naast de schouder gaan staan van de treurende, omdat woorden dan zo moeilijk zijn, en eenvoudige aanwezigheid toch dat is waar elke mens ooit mee begon? 

Dan is die stilte én al een klein ritueel voor de dode, én al een klein ritueel voor de levende. Stilte om de grote stilte niet te verwensen maar iets naderbij te komen, en stille aanwezigheid om het grote leven niet alleen te laten...

Goed, het leven herneemt haar rechten, laadt in en laadt uit, koopt en verkoopt, en de zon trekt door de dag. Daarom is het goed dat die eerste, kleine stilte herhaald wordt, in een afscheid die naam waardig, in kerk of crematorium.

Maar wie met de liefde voor de dode afwezige achterblijft, zal nog vele dagen en jaren die stilte in zich voelen. Soms wegen. Soms kerven. Tot ze zachter wordt. Een zachte, dierbare klank, uit een oneindige verte. 

 

Commentaren

En dan hoop ik altijd:
'ik hoop dat er iemand was toen zij stil was ...'

Want de stilte van de dood gaat voorbij,
maar die van het leven schreeuwt soms van de pijn.

Gepost door: Uvi | 26-09-12

Dat hoop ik ook.

Stilte kan inderdaad ook gruwelijk kwetsen...

Gepost door: guido | 26-09-12

Goedenmorgen Guido,

zelf dacht ik eerder aan de leegte van verlaten zijn,
de pleinvrees van een verlangen
de stilte van eenzaamheid ...

Nog een mooie dag.

Gepost door: Uvi | 27-09-12

Ik bedoelde, denk ik, het zelfde: dat er niemand is en je opgesloten zit in eenzaamheid, is kwetsend; dat verlangen stil moet blijven, terwijl ze toch zoveel zou willen zeggen...; dat de stilte van achterblijven geen uitleg geeft...

Dit is een andere stilte dan degene die ik in mijn schets opschreef.

ook voor jou een mooie dag (beetje windvlaag, beetje zon en schaduw samen, kleinkind dat verrassend opkijkt, dochter die vrede vindt? Wandelingetje? Wat woorden vertrouwelijk met elkaar in gesprek? Jij hebt de luxe van veel te kunnen en mogen kiezen, Uvi...

Guido

Gepost door: guido | 27-09-12

De commentaren zijn gesloten.