01-10-12

Metro-ingang

IMG_3172.JPG

 

 

De ingang van de metro is een ruimte met twee winkels, een loket en een toilet, en twee trappen naar de treinen beneden, alles in blanke geglazuurde stenen, met een schijn van proper vroeger over zich. 

Er zit een oude man, met strohoed en pak en das, viool te spelen. Vaak vals, maar de zigeunerdeuntjes die iedereen blijkbaar kent, lokken regelmatig centen. Soms zijn er mensen die kort meezingen of –dansen, en dan komt een lach op hun gezicht. Maar ze blijven niet lang, iedereen is hier passant. De oude man kijkt rond terwijl hij speelt, een beetje zoals ik rondkijk en nieuwsgierig ben. Een man met een geschiedenis, die nog niet genoeg gezien heeft...

Recht tegenover hem, naast het loket waar tickets voor de treinen worden gekocht, zit op een dik tapijtje een man te bedelen. Rood ongeschoren gezicht, hij beweegt niet, vraagt niet, zit onbeweeglijk daar zichzelf te zijn. Ik zie, in de tijd dat ik daar wacht, niemand iets geven. Hoe ontoegankelijk is op de grond zitten? Tussen op de grond zitten of op een stoel bevinden zich wellicht vele lagen beschaving, wellicht jaagt zijn primair overleven ons angst aan. Ik weet het niet, ik zie alleen dat klokslag zes hij opstaat, zijn geld bekijkt in zijn hand, aan een van de winkeltjes een flesje drank koopt en in de verste hoek van het metrogebouw gaat liggen om te slapen. De oude met de strohoed is ondertussen opgehouden maar speelt nu weer door. 

Wie ik verder nog zie: de jonge vrouw in de eerste winkel, die nooit lacht tegen haar klanten en merkt dat ik naar haar kijk; de lange jongen in de rolstoel, geduwd door een meisje en bij hen een zacht kwispelende hond, de overgave zelve; het jonge koppeltje dat blijkbaar een paar verzoeknummers had, maar nu naar de trein moet en iets in het bakje van de oude legt; de werkman in verfspattenbroek die van de trein naar boven komt en een lang blik bier koopt om mee naar huis te gaan; de twee kwetterende vriendinnen, gelijk van lengte en blote schouders en stemvolume... Allemaal levens die ik nooit zal kennen of zelfs maar terugzien...  

 

(metro-ingang bij Margitbrug, Budapest, schetsboek)

(foto is uit de straten van Barcelona, niet van Budapest; had mijn camera niet bij toen)

 

De commentaren zijn gesloten.