08-10-12

Beeldhouwster zoekt mummie

 Berlijn juli 2010-012.JPG

 

 

Beeldhouwster zoekt mummie

voor Chantal Pollier

 

Ze wou een mummie, om te tekenen,

om naar te staren met lange ogen,

 

alsof de dood soms kleren aan heeft,

in een houding ligt te slapen

 

waarvoor een levende

de deur op slot doet.

 

Ze vond er een in een klein museum.

De conservator zelf vroeg niet waarom.

 

Hij weet dat weten

een vorm van verliefdheid kan zijn

 

waarin de tijd wegzakt

dwars door zijn eigen bodem.

 

En gaten zijn kostbaar.

Je kunt je blik,

 

en nog dichter, je hand

niet vaak in de dood steken.

 

Er is droge lucht voor nodig

die blijft bewegen, ondanks alles.

 

En een huid die zichzelf begint

te lezen, als in oude boeken.

 

En ogen die naar binnen plooien

tot bij een leegte, vergeten diep beneden.

 

Tekent ze dan de leegte?

Of de vraag die leegte is?

 

Het hoofd van de mummie staat

vreemd krom. Zo was het toen hij leefde,

 

zegt de conservator, die man moet veel

pijn hebben gehad. Zo is het dus,

 

zo bang zijn we om in het zwart

van het gat te springen, we keren

 

altijd terug naar het leven,

zelfs al doet het veel pijn.


 

Berlijn juli 2010-58.JPG

 

(Twee foto's uit Berlijn: eentje uit het Egyptisch museum, ooit was dit misschien een mooi paar, harde steen heeft hen bewaard. En eentje dat de vluchtdoden herdenkt neergeschoten aan de Muur door de Volkspolizei. Sterk vind ik dat hun beeltenis een schaduw is, niet meer maar ook niet minder, zoals dte herinnering zelf die hier levend gehouden wordt. En het ijzer dan in al zijn hardheid toch die gezichten toelaat.

Ook het werk van Chantal Pollier tast dit grensgebied van blijven en verdwijnen af. En wat is er kostbaarder-om-te-bwaren en kwetsbaarder-in-het-verdwijnen dan een menselijk lichaam? Vandaar haar werk met harten, met foetussen, met gebogen lichamen (Zie ook mijn post van 2011/10/09) Vandaar dat ze die mummie zocht: wezen tussen aanwezig en afwezig...)

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.