11-10-12

Zou geworden zijn...

 

images (1).jpg

 

Glenn Gould zou deze week 80 zijn geworden, hoor ik een dame zeggen op BBC3.  

En ik zie hem voor mij. 

Ergens weggeborgen in een blokhut tussen hoge boomstammen spelen zijn reumatische vingers een trage Bach. Zo een waar tussen de noten heel veel tijd is om na te denken. Over hoe zo’n leven loopt zoals het loopt, en waarom haar grijs wordt mettertijd en wat het nut daarvan is, en of die oude platen niet toch beter klinken dan geremasterde ceedees, en waarom een morgen klimt en een avond valt, en of herinneringen aan de liefde nog altijd die liefde zijn...

Ik zie zijn grijns dan als hij stopt met spelen. Zijn vingers die hem helpen te denken, is hij dankbaar. Dat luisterende hoofd van hem, dat altijd achter het waarneembare is blijven zoeken, hij wrijft er soms over met twee oude knuisten, het heeft de jongste tijd wat meer warmte nodig.

Hij staat op en loopt naar de houtkachel om er twee blokken in te gooien. Straks komen ze, die hem helpen te overleven: de verpleegster die hem zijn prik geeft en soms zijn haar knipt, de werkster die het huis verzorgt en zo lekker kookt. Ze hebben afgeleerd hem te bevoogden, te herhalen dat hij toch niet alleen mag blijven wonen. Ze hebben vlug gezien hoe koppig hij is. Maar dat het ook een soort rust is die hem sterk maakt. Glenn Gould en rust, hij zou glimlachen bij het idee. Zo willen wij ook oud worden, denken ze soms bij zichzelf. Maar ze zeggen het niet.

Buiten is er al veel sneeuw gevallen. Straks is alles wit en zwart.

Net als de pianotoetsen.

En een lichaam in tegenlicht.

 

De commentaren zijn gesloten.