22-11-12

USA (1)

IMG_5591.JPG

 

We zijn gezegende mensen. Drie reizen maakten we die we al een tijd, in hoofd en hart,  wilden maken: New York bezoeken, rondtrekken in de grote natuurparken van het Westen, en kleinzoon Elias terugzien met zijn lieve ouders.

Eén zo’n reis, daar wil een mens al op weg voor gaan. Nu maakten we ze alle drie ineens tesamen...


Twee New Yorken zag ik. Het eerste New York zoals het zich meestal toont: hoog. Hoog is altijd indrukwekkend. Niet voor niets is basket een nationale sport hier, ik voelde mij als tussen een stel basketspelers lopend. Die hebben niet alleen hun lengte mee, ook hun voeten zijn groot, en hun borst is breder dan die van een gewone sterveling. Ik liep tussen die Manhattantorens als tussen de New York Giants, waarvan sommigen net iets hoger leken te springen om diep te kunnen dumpen.

Maar die torens deden mij onvermijdelijk ook aan macht denken. Zoals de rijke Vlaamse steden hun belforten bouwden tussen de kerken, maar hier dan reikend tot in de hemel. En ik moet toegeven: dat is ver. Voor het eerst besefte ik: dit moet inderdaad het kloppende hart van de wereld geweest zijn. En het wil dat nog altijd zijn, denk ik, als ik de nieuwbouw zie op Ground Zero. Allebehalve zero wat hier wordt opgetrokken.

Ik liep dus, zoals verwacht,  en mij verteld door wie er eerder was, constant met mijn hoofd in de nek naar de luchten en weerspiegelingen en perspectieflijnen en gebruikte materialen te kijken.  

Maar ik  kreeg er ook medelijden van. 

Medelijden met die arme grond van Manhattan. Zeker in het financiële district, waar geen brede straten meer voor wat ademruimte zorgen, lijkt het gewicht van wat op die grond moet rusten compleet abnormaal. Een soort ziekte, een nieuw soort gezwellen, een wanstaltigheid die het daglicht niet mag zien. Misschien wel heel toepasselijk voor al het wereldgeld dat hier bewaard, versast en uitgevonden wordt.  

Medelijden ook met de onderklasse van kleine mensen die al die toreningangen moeten bewaken, of juist verkopen (de man zwaaiend met een vlag aan een ondergrondse parking om klanten te lokken, de portiers aan de overdekte hotelpoorten en bewaakte flatgebouwen, en tussen de torens de sandwichman met zijn ene bericht, en de dagbladverkoper met zijn ene stapel, en de eettenters met hun drie gerechten en vier drankjes). Terwijl de torens zich lijken uit te rekken, en de straten maar rennen, met rechte lijnen vol auto’s en getoeter en koffiebekers en boekentassen en koffers, moeten zij wachten, en uitkijken, en geeuwen. Als het zwarten zijn, redden ze zich door met z’n tweeën luid te praten en te lachen. Bij alle anderen vraag je je af wat het verhaal is dat hen hier bracht, welke taal in hen zwijgt, waar de dorpen waren van hun ouders.  

Medelijden kreeg ik ook met mijn eigen meegebrachte verwachtingen. Het was even verwarrend, maar dan begreep ik het. Amerika is, ook in mij, het land van de honderden beelden. Ik had slanke hemelgrijpers verwacht, omring door invallend licht en duizelingwekkend schaduwen, onder een hemel als een tandpastaglimlach. En het eerste wat ik zag was een zompige soeplucht, en dat er veel kleine torens waren met dikke buiken, en dat ze slordig door elkaar stonden, en soms oude versleten kleren aanhadden. Pas toen ik mijn beelden weer mijn beelden liet zijn, niet meer dan de foto of het filmbeeld die ze ooit waren, kon ik mijn ogen hun gang laten gaan, met de nieuwsgierigheid hen eigen. 


IMG_5596.JPG

 

Commentaren

Jammer dat velen nog altijd niet beseffen dat er een groot verschil is tussen de USA en Amerika dat een continent is, incluis Canada, incluis Paraguay, etc. etc. De USA is (zijn) Amerika niet, is er slechts een deel van.

Gepost door: Iris | 23-11-12

Vanzelfsprekend, Iris, maar het ging/gaat mij hier om de spreektaal, die waarin men zegt "hoe was't in Amerika?" en bedoelt: hoe was het in Noord-Amerika.
Dat houdt geen ontkenning in van de rest van dat grote continent. ik heb trouwens tijdens mijn reis evenveel Spaans horen spreken dan Engels... En in L.A. was alle openbare communicatie zelfs tweetalig...

Gepost door: guido | 24-11-12

Het is maar dat ik in Paraguay woon, Guido, en vele Latijnamerikanen (waaronder een paar Guatemaltezen) zeggen dat ze het als een klap in hun gezicht ervaren wanneer de USA zichzelf als "Amerika" bestempelt. Zelf heb ik er geen last van, ik heb een ruime kijk op die dingen. Ik wens je nog vele boeiende reistochten!

Gepost door: Iris | 27-11-12

Waw, een lezeres uit Paraguay!

Gepost door: guido | 28-11-12

De commentaren zijn gesloten.