23-11-12

USA (2)

IMG_5791.JPG

 

IMG_5783.JPG






Het tweede gezicht contrasteerde fel met het eerste. Zondagavond 28/10 liepen de straten zo goed als leeg. Iedereen scheen de beloofde storm eindelijk ernstig te gaan nemen. Winkels en bars sloten in de vooravond, omdat ook de metro zou sluiten. We werden weggeblazen en door en door nat geregend bij een late wandeling. En iets na negenen ’s avonds viel het licht uit, net toen de televisiezenders wedijverden om de eerste beelden van overstromend water te kunnen tonen. Het hotel werd een zwarte doos, waar schimmen met zaklampen door liepen. De hele nacht renden sirenes door de straten.

’s Anderendaags werden we wakker in een stad die merkwaardig rustig met het onvermijdelijke omging. Beetje grinnikend, geen geduw aan de kruispunten, gewoon de zaak sluiten met een klein berichtje aan de deur dat Sandy eventjes sterker was dan hen allemaal. Op zoek naar voedsel en elektriciteit om met onze zoon afspraken te kunnen maken zagen we de schade: omgewaaide bomen, overal boomtakken, zelfs een voorgevel van een huis er uit gevallen, drijvende auto’s, aan de Eastoever een chaos van balken die waren aangespoeld en volgelopen ondergrondse parkings, een kolossale vrachtwagen met generator bij een ziekenhuis, veel winkels en alle eettenten gesloten, enz.

Onze geboekte trip naar Ellis Eiland viel letterlijk in het water, maar daarna ook de vlucht op dinsdag en daarna ook nog de herboekte vlucht op woensdag en gelukkig niet de herherboekte vlucht op donderdag (je kunt niet elke nacht in een vliegveld op de grond slapen, wegens alle hotelkamers volgeboekt). Ach, wij konden weggaan en alles achterlaten, de neringdoenders die al die dagen na ons nog altijd geen elektriciteit hadden, en al wie een warme koffie zocht, en wie op straat zijn karton moet openleggen, en wie de winkels half leeg vindt, en de taximan die zijn laatste benzine niet wil oprijden, ik vermoed dat zij er uiteindelijk behoorlijk zenuwachtig van zijn geworden. 

Het raakt ook aan hybris: als je je plekje grond zo vol zet met torens en niet met een behoorlijke waterwering, volstaat een te laat stilgelegde generator die volloopt met zout water om alle zenuwen voor lange tijd uit te schakelen. 

Maar allicht zie ik dat veel te simpel. Ik heb hier (en later in Los Angeles) de giant city leren kennen: een wezen zo gigantisch van omvang en ademhaling en beweging, dat je als kleine mens een druppel lijkt in de zee, ook al zo’n immensiteit met een eigen kracht en wil. 

IMG_5809.JPG


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 (Zelfs het trotse café dat Sandy had uitgedaagd, moest de dag nadien zijn bericht met 'closed' overplakken. Het licht in de torens die ik vanuit mijn hotelkamer zag, was allicht licht van een noodgenerator. Normaal nachtlicht in New York is nooit zo zwak...)

De commentaren zijn gesloten.