24-11-12

USA (3)

IMG_5632.JPG

 

Laat ik, te midden van dit reusachtige lichaam, nu wat gedeukt, terugkeren naar het enige dat ik echt ken: het kleine, dat je ontmoet zoals je het toeval ontmoet: onverwacht, en opvallend, om al je aandacht vragend...

- de zwarte man die een grote zak lege blikjes draagt (een favoriete manier voor daklozen om aan wat inkomen te geraken) en tegen zijn maat zegt “It’s my life, I have 9 lives”

- de affiche (op een van de ramen van het Jewish Museum) van een manuscript waarvan ik de middelnederlandse tekst kan lezen (het begin van een Marialegende; maar toen ik binnen om een exemplaar van de affiche schooide, werd ik beleefd als een schooier buitengeschoven)

- een fantastische Ensor in het Moma (je mag hier je fototoestel meenemen in de musea, en dat leverde foto’s op van ‘stukjes’ Ensor, en van zijn verf)

- drie keer Vermeer in het Frickmuseum (drie keer! En de man heeft maar zo’n dertigtal schilderijen gemaakt, verdorie die Amerikaanse rijken hadden soms een geweldige smaak, als wij optellen wat hier in dit kleine museum aan grote namen hangt, dan moeten we gaan zitten van verbazing...)

-de Oekraïense eettent waar we rode borstj oplepelen en mensen rondom ons botermelkwafels eten met ei

- de ijzeren trappen aan de gevels van de huizen (vooral in Little Italy in Soho zijn ze biezonder mooi)

- de gezondheidsfreaks tijdens hun jogging tussen de autodampen, en hun blik op oneindig

- de regulars onder de daklozen en de newcomers (als de vrouw die ik zie slapen op een karton boven de warmeluchtrooster van de metro, met enkel haar handtas als bezit)

- twee oosterse meisjes die elkaar uitgebreid fotograferen in Central Park, de ene goede foto lijkt maar niet te zullen lukken

- hondenuitlaters, soms met zes viervoeters aan de lijn, klein en groot door elkaar, merkwaardig toch met welke kleine jobs mensen hier hun brood moeten verdienen

- de getuigenissen over Nine Eleven in St Paul’s Chapel, de eeuwenoude kapel bij de voormalige World Trade Towers, waar de brandweermensen kwamen eten en uitrusten, tot de houten banken overal krassen vertoonden van het ijzer aan hun brandweerpakken)

- Hotel Chelsea en het UNO-gebouw die plots op mijn weg opduiken, tijdens een wandeling

- de man aan de receptie van Hotel 17 die op William Defoe lijkt en even luid spreekt als hij lacht (we logeerden, helemaal in de stijl van dit filmland, in een hotel dat met de jaren nooit een ander kleed had aangetrokken, badkamer op de gang, bloemetjespapier en veel donker hout, ooit nog figurerend in Manhattan Transfer van Woody Allan, ha!) 

- de oude Amerikaan die in zijn onderbroek en T-shirt aan de receptie komt uitleggen dat hij een oplossing heeft voor de elektriciteitsproblemen (die onderbroek was erover, maar ik heb meer oude mensen gezien met pak en basketschoenen, stijl is hier soms het samenrapen van het moment – je kunt het ook ongedwongenheid noemen...)

- mijn geliefde naast mij in deze stad (ook wat er altijd lijkt te zijn, moet soms weer onverwacht worden, en opvallend, en om al je aandacht vragend...)


IMG_5633.JPG

IMG_5634.JPG

IMG_5631.JPG

 

De commentaren zijn gesloten.