01-12-12

Grand Canyon (2): een gedicht van Herman de Coninck

IMG_6362.JPG


De Grand Canyon. Tien miljoen jaren erosie.

Zo gaat ook emotie voorbij. Wat je niet hebt

hou je over. Een karakter vol rotsige

uitsteeksels, als k's in het woord 'katarakt':

 

kilometers okeren hoekigheid,

waar tijd zich als een horizontale waterval

doorheen stort. Het is hier nog slechts altijd,

nog slechts overal:

 

gedachtengangen voor het niets, door de

voorwereldlijke pasie van water

nergensheen gegraven, 18-karaats

onder de zon. En wat na de passie blijft:

veel plaats.

 

De Coninck publiceerde dit gedicht in zijn bundel 'De hectaren van het geheugen'. Het is niet z'n beste gedicht: hij gebruikt de grote canyon in een reeks over zijn gestorven moeder, aan wie hij kilte van gevoelens verwijt. Maar het grote beeld verplettert de kleine mens waarvoor het moet dienen. Zodat ik het gedicht evengoed hier kan plaatsen, als illustratie van de 'horizontale waterval' die ook ik zag.


IMG_6381.JPG

IMG_6373.JPG

Commentaren

Dag Guido,

ik ben te klein, voor het grote.
Maar in het kleine, ontdek ik het grootse.
De microcosmos van het alledaagse geluk.

Ik wens je nog vele reizen, homo viator, zonder de erosie van de emotie.

Groeten van,
een roerloze reiziger.

Gepost door: Uvi | 01-12-12

Mag ik nog even, Guido,

ik luister naar een ontroerend levensverhaal van een taximan.
In Berg en dal - Klara.

En ik bedoelde dit, hierboven (in mijn reactie):
"schrijf een brief naar je geliefde, en ik lees zelfs elke adempauze, tot na de komma...".

Begrijp je?

Gepost door: Uvi | 02-12-12

Ik begrijp je wel, Uvi. Je weet dat ik evengoed in het kleine kan reizen als in het grote. En dat een mens leren kennen een even grote openbaring kan zijn als een National Park...

Laten we ze alle twee koesteren. Zeker als de grenzen zo onduidelijk zijn tussen die twee. Zoals jij over dat levensverhaal spreekt, klinkt ook heel groot, weet je...

Gepost door: guido | 02-12-12

De commentaren zijn gesloten.