07-12-12

Herinneringen aan de winter

IMG_5004.JPG

 

Herinneringen aan de winter (1)


Avondval. Het heeft een nacht en een voormiddag gesneeuwd. En dan niet meer. Was de lucht weer leeg. Met een heel dun licht, en lichte wolken en een beetje waterverf. 

En nu is het avond. De jongen die ik toen was, ziet, over het eindeloze westen voor hem, blauw opkomen. Ik kijk en probeer te zien van waar dat blauw nadert. Van uit de grond? Vallend uit de lucht, als een andere soort trage sneeuw? Of verdoken, als ik even niet kijk, een geheim bewarend voor mijn ogen?

Wat ik wel zie: hoe het blauw donkerblauw wordt. Geen donker is dit, ondanks de naam. Wel een soort blauw dat mij helemaal vervult, doet vollopen met een tinteling die even diep en diep blauw is. De ruimte voor mij wordt volgeschilderd. Een totaliteit zo heel anders dan de diepten die overdag in dit land rondom mij liggen. Een muur. Een kubus, een balk, een reuzensteen die toch niet weegt. Dit is ruimte die niet meer van doorzichtig bleekblauw glas is, maar een lichaam heeft, schouders, een borst, misschien zelfs een ademhaling. Als ik maar goed kon kijken, zou ik het zien. Mijn ogen proberen dit grote lijf, deze wachtende steen, deze zware naaktheid aan te raken, maar eigenlijk durf ik niet goed. Ik durf niet bewegen. Laat mij maar kijken.

Kijken hoe het donker het geleidelijk overneemt van het blauw. Het is als water: je ziet ook niet hoe het door alles welt, je ontdekt het als je in een plas staat. Plots sta ik in een plas: ik adem koud water, mijn voeten voelen plots koud aan, en mijn voorhoofd. Het donker van de nacht is geen trotse vorm als dit diepste blauw, maar laf onzichtbaar water.  Jaagt mij naar binnen, naar de warmte, naar het eten op tafel en de stemmen.

Maar ik heb lang genoeg kunnen kijken, dat ik het blauw nooit meer vergeet.


(Dit blauw op de foto -van een winterwandeling twee jaar geleden- kan nauwelijks het diepe blauw weergeven dat ik zag als jongen. Kan ook niet anders: het patina van mijn geheugen ligt er niet op... 

Plus: toen stond ik er tegenop te kijken, klein als ik was, nu sta ik er tegenaan te kijken...)

Commentaren

Yesterday when I was young
the moon was blue...

Aznavour rijmt op amour.



Erg mooi, Guido.
Dit blauwe uur. In beeld en jouw bijzondere verbeelding.

Gepost door: Uvi | 07-12-12

De commentaren zijn gesloten.