27-12-12

After great pain a formal feeling comes (Emily Dickinson)

Ter nagedachtenis van Sofie Lippens (1995-2012) en voor al wie haar graag zag en achterblijft...  

IMG_3114.JPG


 


Na grote pijn wordt voelen vormelijk -

De zenuwen, ze zitten plechtig, als een graf.

Het stijve hart vraagt zich af: was Hij het die droeg?

En gisteren dan, en zoveel eeuwen al?

 

De voeten bewegen als vanzelf,

gaan hun houten tred

van grond, of lucht, of van moeten.

Vanzelf gegroeid is deze stenen

versuffing, als van kristal -

 

Dit is het loden uur,

herinnerd, als je verder leeft, nadien,

zoals wie bevriest zich de sneeuw herinnert -

eerst verkillen, dan verdoving, dan het laten gaan –

 


*

After great pain a formal feeling comes--

The nerves sit ceremonious like tombs;

The stiff Heart questions--was it He that bore?

And yesterday--or centuries before?

The feet, mechanical, go round

A wooden way

Of ground, or air, or ought,

Regardless grown,

A quartz contentment, like a stone.

 

This is the hour of lead

Remembered if outlived,

As freezing persons recollect the snow--

First chill, then stupor, then the letting go


(eigen vertaling - foto: meisjesbenen in Barcelona)

Commentaren

"eerst verkillen, dan verdoving, dan het laten gaan –"

Goedenmorgen Guido,

misschien klinken mijn woorden wel blasfemisch
onder de poëzie van Emily.

Maar jij brengt mijn ochtend in verwarring.
Jij die jouw derde oog de vrijheid geeft
om te dromen. Van wat er in de wereld zoal bestaat.

Maar stoïcijns verdergaat
en oude mannen overslaat,
erger nog, achterlaat met zoveel onbereikbaar.

Gelukkig ben ik een getrainde heer
in het verlangen ...

Gepost door: Uvi | 29-12-12

Dag Uvi,

Wel bedankt voor je compliment, waarin ik me begrepen voel en gewaardeerd...

Maar die onomkeerbaarheden, zoals de dood er een is, wat doen we daarmee?
De generatie van mijn ouders rechtte haar rug en deed voort. Zoals ik een oude bootsman het onlangs hoorde zeggen: ik heb 30 jaar geleden mijn gevoelens achtergelaten...
Vreselijke woorden, maar hij is er niet bitter door geworden, maar een mens met een glimlach gebleven.

Maar poëzie heeft die merkwaardige openheid die weer veel mogelijk maakt. Zo lees ik het einde op twee manieren. Eerst als doodgaan door bevriezing, die -schijnt het- zachte stappen waarmee de bevriezende in de dood zinkt. Maar tegelijk lees ik die laatste regel ook als een langzaam genezen: waarin verdoven al minder hard is dan verkillen, en ten slotte zelfs 'laten gaan' mogelijk is.

Is poëzie ook een soort verlangen?

groet

Gepost door: guido | 30-12-12

De commentaren zijn gesloten.