10-01-13

stille winter

IMG_6556.JPG

 

 

Hoe stil kan een winter zijn. Van een ingehoudenheid die je in de andere seizoenen enkel ’s avonds vindt, als de dag zich toedoet. Geen zucht in de bomen, wolken als grote papieren vellen die heel langzaam water opzuigen, een paar overgebeleven vogels, wat bleek uitgeslagen kleuren. Komt een auto voorbij, dan keert de straat zich op z’n andere zij en slaapt verder.

Maar had ik nu betere oren, ik hoorde het sap jagen in de takken van de bomen. In sommige hangen al katjes, veel te vroeg voor de tijd van het jaar. In buurvrouws tuintje steekt een eigenzinnige struik al armen vol roze bloemknopjes op. Er is een wereld die stiller is dan de onze, maar daarom niet ophoudt te bewegen, geluid te maken, te bouwen met een overtuiging die typisch is voor heel deze aarde. Zelfs in rotsen, zo loodzwaar stil als ze zijn, groeien de barsten die de vorst en de wind er in maken.

Als ik genoeg stil zit, zal ik misschien iets horen van de geluiden onder die stilte. Iets horen van hoe mijn bloed zijn bochten neemt, van het kreunen van gewrichten, van het smakken van mijn spieren, misschien zelfs iets van het rennen in mijn hersenen. Ik zit dan stil als de winter buiten, en in ons jagen oude krachten op nieuwe, en ze vragen niet of ze mogen komen, ze komen.

De commentaren zijn gesloten.