12-01-13

Mijn kortste (liefdes)gedicht

 

IMG_6565.JPG

 

 

Dit is het kortste gedicht dat ik ooit schreef: drie woorden...

Ze drukken verlangen uit naar het meest aanwezige dat we hebben in dit leven: ons gezicht, met al wat daarop aan schoonheid, uniciteit, herinnering en hoop, vertrouwen en leed te zien is. Zolang ik je gezicht mag zien, kijkt ook het leven mij aan. 

Ze drukken ook het moment uit, de enige beweging die we zelf in onze handen hebben. Zoals wanneer je weer thuiskomt, na afwezigheid, dat moment dat je weer in mijn moment stapt, zal ik ooit de totale verwondering kunnen overzien van wat daar gebeurt?

Ze zijn een soort bezwering tegen het onvermijdelijke. Als ik die woorden maar blijf herhalen, soms alleen door je aan te kijken, houd ik ons in dat "dunne schutsel" (zoals Huygens schreef in de elegie voor zijn Sterre) van ons ademen, van onze huid, van ons kijken, van ons babbelen, van ons stappen, eten en samenzitten. Zo dun te midden van een oceaan van onbeweeglijk weg zijn. Er hoeft zo weinig te gebeuren om het schutsel te scheuren...

Ze zijn klein, drie kleine woorden die hopen, zonder spoor van werkwoord dat wilt, of adjectief dat kleuren wil aanbrengen. Ze willen zo intens mogelijk krijgen, met die bijna willoze openheid die blij is met alles wat er is, ook het meest gewone, het meest alledaagse. Dat je er bent, dat is groot genoeg. Groot genoeg voor een heel leven...


Op mijn bureau liggen nog altijd de houten letters waarmee ik dit gedicht ooit vorm wou geven tegen een grote lucht, in elk geval een doorzichtigheid waarin ze zouden zweven en hun boodschap blijven herhalen. Maar omdat ik een luie (misschien incapabele) vormgever met mijn handen ben, is het bij het idee gebleven. Nu maak ik er een foto van, dat is ook al wat. 

Ik kocht die letters (houten en andere) ooit van een oude drukker in St Amandsberg. Sommige van hen staan er dus omgekeerd bij, wat ook al veelzeggend is...


Commentaren

Ik deed eerst een poging om de zinnen in spiegelschrift te lezen (zoals het zou moeten met drukletters)
ik kan het weten, want ik heb hier zo'n 15 volle bakken met dergelijke letters in mijn kelder staan, in alle vormen en groten en ook een hand-drukpersje en een kompleet grafisch atelier(tje).
Maar jouw kunstwerkje is schitterend geslaagd.
Zelfs het houtwormpje heeft er al aan meegewerkt ;-)

Gepost door: manu | 12-01-13

Ik kocht indertijd, met een collega, drie handdrukpersen: eentje voor de school, eentje voor hem, eentje voor mij. Met letters toe. Maar behalve wat drukwerk met de leerlingen, en de titel van een toneelstuk op een affiche, is die pers vooral werkloos gebleven...
Ik kon wel, met opvallende lange houten letters, de technische school naast de deur een plezier doen, ze bouwden daar in de grafische afdeling een klein museum.

Gepost door: guido | 14-01-13

De commentaren zijn gesloten.