18-01-13

Herinneringen aan de winter (6)

IMG_6602-001.JPG

 

 

Witte sneeuwvlakten zijn een terugkerend verlangen in mijn hoofd. Dat ik heel alleen tussen het wit ben, mij warm houd met houtblokken in een kleine hut, en voor de rest niets dan witte oneindigheid, witte stilte, kleine witte verstoring van die stilte als een tak doorbuigt en vlokken ploffen, een vogel voorbij vliegt of roept, ijspegels druppen.

Ik weet niet wat de betekenis is van dat droombeeld. Want heel alleen word ik heel erg alleen vanbinnen, dat heb ik ondertussen al geleerd. Misschien is het die uiterste eenvoud die nu over de wereld is gedaald. En de onvatbare stilte die meekwam. Het stil staan, in een wereld die tot voor kort alleen maar driftig bewoog. Alles lijkt zoveel dichterbij, zonder daarom meer te wegen...



Commentaren

Ik vermoed, Guido,
dat wij niet zonder verlangen kunnen.
Omdat we anders te hevig zouden lijden onder gemis.

Ik weet het, dit klinkt als een contradictio in terminis.
Want uit verlangen ontstaat gemis.

Nog een mooie witte dag, Guido.

Gepost door: Uvi | 18-01-13

Verlangen als zalf op een wonde die anders wellicht teveel zou schrijnen...

Gepost door: guido | 19-01-13

De commentaren zijn gesloten.