14-02-13

Ontmoetingen

IMG_6503.JPG


We zaten te luisteren naar een recital van twee harpen, en in de pauze staat een vrouw recht en draait zich om: het gezicht van M. Vriendin van jaren her. Glimlach van herkenning. Zie ik daar ook een beetje aarzeling?

Ik zeg, van over de stoelen en tussen de stemmen: ik had je niet herkend, je hebt je haar geknipt. Dat laatste zeg ik ook met twee knippende vingers.

Ze komt naar ons toe. Dit is mijn haar niet, zegt ze, dit is een haarstukje, ik heb leverkanker, ben in behandeling, liever kaal en dit nieuwe haar dan de confrontatie elke nacht weer haar te verliezen.

Zo plots kan het zijn, recht in je gezicht.

Ik hoor het verhaal van een vrouw die, na 9 maanden, blijft worstelen met de onverwachte agressie van haar demente vader op zijn sterfbed. Eerst in een niet meer te vergeten scheldtirade tegen zijn vrouw en tegen haar, zijn dochter. En dan lijfelijke agressie, die enkel kon stoppen toen zij tussenkwam en hem in zijn gezicht sloeg en dan vastklemde, met een kracht die zij zelf niet herkende. Tot hij weer in bed belandde, en dezelfde nacht nog stierf.

Zo onverwacht kan het zijn, recht in je hoofd, nog bijna elke nacht en soms overdag.


(foto: beeld van Giacometti, Getty Meuseum, L.A.)

Commentaren

Zoveel om over na te denken. Zoveel om te vergeten.
Al dat leed.

Ik denk het toe met een liedje. Zoals Ducal.

Dag Guido.

Gepost door: uvi | 26-02-13

Welwel, ik wilde 'dek' het toe schrijven.
Maar mijn vingers zijn nog scherper dan ik, vind ik.

Gepost door: uvi | 26-02-13

De commentaren zijn gesloten.