15-03-13

associatie

IMG_6693.JPG

 

 

Uit welk reservoir komen onze associaties, beelden, gevoelens, gedachten? Tegelijk met het  sneeuwgedicht dat ik eergisteren op de blog zette (met associatie van onderdanigheid, zwijgen en buigen), zag ik op televisie de eerste aflevering van Parade’s End, de nieuwste geschiedenisserie van BBC-televisie. En ik ergerde mij mateloos aan de klassenmaatschappij die ik voor de zoveelste keer uitgebeeld zag: de robotjes die moeten bedienen en verder niet verondersteld worden te leven, de bijna incestueuze (al past dat woord hier niet echt) relatie tussen edelman/vrouw en hun kamerheer/meisje (ze kunnen zichzelf niet uitkleden voor de nacht, je houdt het niet voor mogelijk...).
En gisteren keken we naar een toevallig opgenomen fragment van een andere serie Downton Abbey: dezelfde klassenvertoning. Dit keer was de weerzin onverdraaglijk.
 
Zo begrijp ik waar dat beeld van stilstaan in onderdanigheid vandaan kwam, dat ik associeerde met een in- en toegesneeuwde wereld. Ik heb ik mijn jeugd iets van die klassen aan het werk gezien, toen de sprekende heren-met-de-lange-naam uit Gent om de pacht kwamen, en mijn moeder zich uitsloofde om het eten te bereiden (terwijl aan tafel in het Frans commentaar werd geleverd, alsof ik als knaap niet al genoeg Frans verstond, maar ja, ik was een inboorling en leefde niet echt zeker, er zat een schaduw aan tafel, meer niet), en mijn vader, die kritische intelligente zeker niet krompratende man een onderdanigheid vertoonde die ik niet van hem gewend was en die mij tegen de borst stootte in al zijn feodaliteit...
 
Wij zijn voor wat voorbij is, niet zomaar biblioteken of musea, dode bewaarplaatsen wachtend tot iemand een boek of een herinnering opneemt om ze weer tot leven te brengen. Nee, de woorden en de dingen leven nog, en fel ook, zo blijkt, als ze geprikkeld worden. Wat zijn wij toch vreemde Dante-wezens, onderweg door hel, vagevuur en hemel. Of zoals de klassieken dachten, op weg naar de Lethe, de bron der vergetelheid. Veel hebben we daar al neergelegd en zijn we kwijt, maar veel willen we gewoon niet vergeten. Of wil zichzelf niet vergeten in ons...

Overigens was die Parade's End een voortreffelijk verhaal. je moet het maar doen om in de loop van 1 aflevering al drie personages fascinerend te maken...

 
IMG_6695.JPG


(foto's: wandeling in Vlassenbroek-Baasrode gisteren - net in dat verzonkene ligt de feodaliteit van Vlaanderen, niet in de kastelen zoals in Engeland)

De commentaren zijn gesloten.