20-03-13

2x jazz

IMG_3291.JPG

Twee saxofoon, twee maal jazz, twee maal vreugde.

Zondag het docentenconcert van de jazz-afdeling van het Gentse conservatorium, met (kleine) big band van studenten, de Miryzaal niet half vol. Een paar weken geleden het Blindman Kwartet dat Bach speelde op hun vier saxen, in de Handelsbeurs, afgeladen vol.

Twee maal jazz, want ook Bach heeft dat stuwende tot in zijn diepst klinkende noot, en soms is dat real swing, die je niet tegenhoudt.

Twee maal vreugde ook, kopjes en lijven die bewegen in zo’n bende musicerenden, lach en grijns en elkaar aankijken, want het genot van samen bewegen is groot, allelujah. En het respect voor wie op een bepaald moment zijn ding doet, ook. Waarom zou je dan een ander niet wat glans gunnen.

En Bach voegt aan dat samen musiceren, wat dus niets anders is dan op hoog niveau samen spelende kinderen zijn, een vreugde in de diepte toe: hoe klinkt de ongrijpbaarheid van het bestaan, als we er in slagen een noot zijn onder- en boventonen te geven, bloot te laten komen. En als we dat samen kunnen doen. Of althans samen mogen proberen. Bij Bach is er, naast die grote stuw, ook die grote fascinatie voor een gegeven bestaan, en ik hoor er ook dankbaarheid in, want Bach zocht een andere, grotere hand die bestaan geeft, misschien zelfs bestaan speelt...

Leven als jazz: een poging om samen te improviseren, naar elkaar te luisteren, en met elkaar mee te gaan, en met elkaar te besluiten. Geef toe, het kan geweldig klinken, ons samenspel. In de breedte, en, soms, als Bach meedoet, of Nina Simone, of Schubert in zijn Winterreise, ook in de diepte.



De commentaren zijn gesloten.