22-03-13

Spreeuw (Marjolijne de Vos)

spreeuw 1.jpg


Spreeuw (Marjolijne de Vos)
 
Nu eeuwig niet bestaat, is uitzicht al genoeg.
Zonlicht, wind, de mensen met hun levend lijf.
Wat wil ik dat ik schrijf? Dat welbehagen
als vanzelf de dagen vult zou wel iets zijn.
Zie toch de spreeuw die, sleutel in zijn rug,
voor lente in zijn vleugels klapt, spikkels
luidkeels op zijn borst. Nu ik. Een spreeuw
die uit het nieuwe nest naar buiten kijkt en zucht.
Om liefde. Om lucht.
 
 
 

De commentaren zijn gesloten.