17-05-13

Dunne arm

IMG_6854.JPG

 

 


Dunne arm
 
 
Ik droeg een kind, een jongetje, nu is hij twee.
Verleden maand een ander kind, nu zijn ze met
zoveel, zo lijkt het wel, soms roepen ze met tien.
Als ik mijn oren dicht doe, kan ik mezelf nog zien:
de omtrek van een vrouw, een dunne lijn die slijt.
Toch, met mijn dunne arm wil ik ze nooit nooit kwijt.
 
Ik ben een wanhoopsmoeder, geen voorbeeld, nee, 
voor nummer een, te kort te ruw wellicht voor nummer twee.
Hun vader, ach, zijn eigen oorlog, aan helpen dragen
komt hij niet meer toe, misschien aan stelpen
als ik bloed, en luisteren, dat kan hij goed,
soms. Ik moet het alleen doen, ik moet.
 
Van kleuterschool tot nu altijd dat beetje
later komen dan de anderen, dat kleedje
op een dunne kou, die schoenen die niet durven
springen, dat hoofdje dat nooit leerde zingen.
En nu, nu zie ik alles terug in mijn oudste.
Hoe een onzeker kind verandert in het benauwdste.
 
Dit heb ik nooit gewild, dat leven zo zou weglopen.
En ik alleen met twee die ik zou dromen
als ik ze hier niet had, hier in mijn dunne arm.
Alleen, ik krijg ze niet, ik krijg ze nooit nog warm.
Me laten opnemen, wie zal dan voor hen zorgen?
De jongste neem ik mee, waar slaapt mijn oudste morgen?
 
Ik kan het niet meer aan, zal ik het dan zo zeggen?
Krijg ik een andere arm, om rond mijn arm te leggen?
Krijg ik een ander hoofd, dat niet breekt als ze gillen?
Een andere stem, om mijn zachtheid niet te verspillen?
Nooit meer kan ik niet hun moeder zijn, ook niet
als teveel dood mij overwint, teveel verdriet.


(foto: beeld in palazzo reale in Genua)


De commentaren zijn gesloten.