23-05-13

wandeling in mijn tuin (2)

Mijn tuin is maar een voorschootje groot, maar als we buiten komen, zien we meer dan één tuintje. Paadjes die een bocht nemen, achter een struik verdwijnen, een haag die zegt: hier is iets anders, en natuurlijk het onophoudelijke wonder van bloemen, bladeren, stelen en takken, vlekken van licht en vlekken schaduw, en daartussen de geduldige aarde en het geduldige gras (gras is de enige plant die de wereld heeft veroverd - daarom kan het zo nederig zijn).

Maar als ik met de macrolens door dit kleine stukje wereld loop, zie ik nieuwe horizonten opdoemen, nieuwe diepten en hoogtes, nieuwe vlekken en vaak ook nieuwe wezens. Als ze konden, kraaiden mijn ogen, van plezier (misschien knor ik wel degelijk, maar dan zo dat ik het zelf niet hoor). Al was het maar omdat ik mezelf graag bewijs dat er niet zoiets is als groot en klein. Dat zijn categorieën waar een mens weinig mee kan, behalve om grofweg te veralgemenen. Een beetje zoals je iemand de weg wijst, dat gaat ook met grove steken. Maar een druppel kan de hele tuin weerspiegelen, een versteend bloemknopje van vorig jaar vraagt acrobatieën van een insect, dat een beetje verdoft jacquetje aanheeft, misschien een couturier-aan-lager-wal, en trouwens wat voor nut heeft het om op een oud bloemsteeltje te landen, gevaar voor eigen leven is dat, het zal ook een beetje vreemd waaien in zijn kop wellicht. Ach, zo'n macrolens, dan zie je eindelijk welk een adel het kleine volksmeisje uitstraalt dat vergeet-me-nietje heet, en hoe ingehouden zacht het kan kijken...

 

IMG_7506-001.JPG

IMG_7497-001.JPG

IMG_7479.JPG

De commentaren zijn gesloten.