25-05-13

wandeling in mijn tuin (4)

Tuin als harmonie tussen natuur en mens. Geen romantisch ideaal, want die hielden meer van bergtoppen, en ravijnranden, en dichte bliksems in een storm.

Maar een humaan ideaal: dat het mogelijk is overeen te komen, zelfs met de Grote Groei, dat een mens er zich veilig in kan weten. Dat ook plant en boom, als ze uit de struggle mogen stappen, van een beetje orde mooier worden. Dat beweging getemd kan worden, zoals muziek geluiden temt. Enzovoorts. Niet voor niets was het een tuin die symbool stond voor het Paradijs...

Maar een beetje merel heeft aan een daknok genoeg om te zingen. Bekje open en dicht, kopje opgericht. Terwijl de wolken ten prooi zijn aan onbegrijpelijke chaos. Daarnet nog hele kladden zonlicht, nu alweer dikbuikig grijs vol regen.

IMG_7495.JPG

IMG_7511-001.JPG

IMG_7521.JPG

De commentaren zijn gesloten.