03-06-13

Het grote luisteren (1)

Ik publiceer, in stukjes, een tekst die ik twee jaar geleden schreef, voor en na de geboorte van mijn eerste kleinzoon, Elias. 

IMG_7381-001.JPG

 
Volgens een bekende Joodse overlevering ontstond de wereld toen de Onnoembare, de Ene, zich terugtrok uit zijn totaliteit en zo ruimte maakte voor iets anders. Dat  gebeuren wordt in het Hebreeuws tsimtsoem genoemd. 
 
Ik heb dat altijd een wonderlijke visie gevonden, wonderlijk want zo herkenbaar dichtbij. In het groot gebeurt hier namelijk wat elke dag in het klein zich herhaalt: iemand maakt bewust ruimte voor iemand anders, door te luisteren, aanwezig te blijven, te willen begrijpen, aan te raken, en in die vruchtbare leegte ontstaat weer kracht.
 
Het is het wonder van kracht die samen teruggevonden wordt, die verrukt en blijft verbazen. Dit is diepe vreugde, uit een bron die ook geen naam heeft, maar wel zeer reëel is.
 
De rest van wat tsimtsoem in die Joodse traditie betekent, interesseert mij verder niet. Het gaat mij enkel om dat mooie beeld, dat vertelt hoe dicht overvloed bij leegte ligt, en hoe energiek vruchtbaar de verhouding is tussen die twee.
 
Misschien zelfs dat de Eerstaanwezigheid niet uit het zicht verdween na de originele tsimtsoem. Misschien dat het grote geheim volkomen en toch apart blijvend in die nieuwe aanwezigheid is gevloeid, als bron, als luisterende, als mede-aanwezige. Maar evengoed als een vraag tot luisteren, ook zelf op zoek naar gedeelde kracht. 
 
Over dat Grote Luisteren wil deze tekst nadenken, op zijn eigen manier: rondkijkend (en af en toe blijven staren), kringen trekkend rond wat mij wil aandoen en blijven, geraakt door verlies en overvloed tegelijk, van alle kanten.

De commentaren zijn gesloten.