04-06-13

Het grote luisteren (2)

IMG_7205.JPG 

 

 
Wat ik zeg over levenskracht, geldt niet alleen voor mensen, maar ook voor de andere gezichten van deze wereld. Deze wereld draagt een schoonheid zo diep, dat zelfs de randen al volheid uitstralen, zoals je kunt zien als een blad volloopt met licht. Dat alles zo intens scherp is afgesneden, is overrompelende gegevenheid. 
 
Die schoonheid zien, is haar teruggeven. En daarom moeten we kijken, om die schoonheid, en om haar weer bewust te maken in wie ze draagt. William Blake zag de oceaan in een druppel, Thoreau zegt dat hij in zich mineraal, plant en dier bergt en daarom naar buiten moèt, om dat bestaan recht te doen.
 
Schoonheid ligt in het grote, uitgestrekt en diep, maar schoonheid ligt ook in elke kleine kiezel, in elk nieuw gezicht, in elk nieuw woord, zelfs in de meest naamloze minuut die nu voorbij komt, zonder gezicht en toch even ongewoon vol als alle andere voor en na.
 
In de leegte van het kijken ligt een diepte die onontkoombaar is. Tot je ziet dat de oorspronkelijke schepping er gekomen is (er moest komen) voor deze lichtvlek, voor deze hand aan een voorhoofd, voor dit verhaal en deze naam, voor de deur die nu klikt in het slot. Door zo te kijken word je zelf ook onontkoombaar in je aanwezigheid. 
 
En vraag je je af waarom alles zo radicaal moet zijn, als het dan toch weg moet gaan...


IMG_7206-001.JPG

De commentaren zijn gesloten.