05-06-13

Het grote luisteren (3)

 

IMG_6761.JPG

 

 
3

Zo doemt met de diepte van aanwezigheid ook de diepte van afwezigheid op. Blijft dit gezicht, ook als het onzichtbaar wordt? Blijft dit gebaar verder gaan als het er niet meer is? Als aanwezigheid zo diep geladen is met een gave, met ruimte gemaakt en ruimte gekregen, gebeurt dan ook hetzelfde met verdwijnen, met niet-aanwezigheid?
 
Het verlangen daarnaar schreit door de wereld. De herinnering bewaart en koestert en herdenkt. Is er ook in dit verdriet schoonheid die ligt te wachten tot ze gezien wordt? Is er in deze tragiek een groter luisteren dat samen kracht terugvindt? Een andere kracht dan?
 
Maar eeuwigheid en wereld gaan niet samen. Hoe kan deze ontelbaarheid die leeft en streeft rondom ons, ademt en verlangt, zwoegt en uitrust, hoe kan dit krioelende duizendvoudige leven samengaan met een eeuwigheid waarin net dat levengevende bewegen zou ophouden? Als er al redding is, dan niet dat soort redding. Niet het niet meer mogen bewegen. Niet het voltooide, als voltooiing net ligt in de samen weer ontdekte kracht, in de glimlach en de vreugde van het vinden na het zoeken en het kijken na het verschijnen.
 
Is alles dat verdwijnt misschien een kleine tsimtsoem, kleine ontploffinkjes waarin ruimte wordt gemaakt voor iets anders, terwijl het oorspronkelijke mee volloopt met het nieuwe?

(foto: Turijn)

Commentaren

Mijn oren hangen
aan je vingers, Guido.

Prachtig!

Gepost door: Uvi | 05-06-13

Zou je dat wel doen, Uvi, ziet dat mijn vingers ze laten vallen...

Doet me wel plezier dat ze zo goed kunnen luisteren ;-)

Gepost door: guido | 05-06-13

De commentaren zijn gesloten.