05-07-13

leren spreken

Jongen verbergt zich in tel.cel Auckland NZ.JPG

 

*
Wandelend in mijn bibliotheek (3). Omdat de twee kleinzonen de menselijke taal in en rond hen aan het aftasten zijn, herlas ik Een vogeltje in mijn buik, notities van filosoof Corn. Verhoeven over zijn dochtertje van anderhalf dat leert spreken. 

Twee ook voor mij herkenbare citaten: “Steeds meer raak ik ervan overtuigd dat de genialiteit van zulke peuters volkomen uniek is, niet te herhalen op latere leeftijd en allerminst te verwerken in een methode. Methode is actief; deze genialiteit is eerder passief, receptief, een geschenk.”(66)

“Ik zou niet gemakkelijk kunnen zeggen wat de taal precies betekent voor Neeltje. Zij betekent, denk ik, meer dan een mogelijkheid om haar wensen kenbaar te maken, zelfs meer dan een kans om met ons allerlei uit te wisselen. Ik krijg steeds meer de neiging om te zeggen dat taal voor haar een gearticuleerde, akoestische index van haar aanwezigheid is, een gebabbel dat alleen maar geen onzin mag zijn, niet omdat wij het dan niet verstaan, maar omdat het dan niet zo eindeloos gedifferentieerd en subtiel gearticuleerd is. Taal is de manier waarop een aanwezigheid in al haar geledingen tot haar recht kan komen. Hiervoor is nodig dat zij in beginsel verstaanbaar is, omdat anders die aanwezigheid niet in alle details bevestigd kan worden. Als zij tekens zou uitzenden die wij niet zouden herkennen, zou haar aanwezigheid niet bevestigd kunnen worden. Voorlopig staat alles wat zij te zeggen heeft in het teken van de boodschap: ‘ik ben er en ik ben bij jullie.’ Dit feit moet op elk moment en in al zijn consequenties telkens weer gecontroleerd en geverifieerd worden door haar en onze uitspraken.” (149)

Ik vraag mij af of taal in heel veel situaties, en voor de meesten van ons, die betekenis niet behouden heeft: ik ben er en ik ben bij jullie...

De commentaren zijn gesloten.