31-07-13

Een gedicht van Margaret Atwood. Eigen vertaling.

Margaret Atwood is voor mij een ontdekking. Ik kende haar gedicht Variaties op het woord slaap al, maar ik ontdekte onlangs hoe weerhakerig haar andere gedichten zijn. Ze bewegen zich vaak aan de rand van de afgrond, met hoogtevrees, met pijn, maar ook met weerbarstige zelfbewustheid. Zoals Multatuli schreef: 'De hoogste vorm van moed is hoogmoed'. Nog zo'n weerhaak. 

 

IMG_6986.JPG
 

Variaties op het woord Liefde   
 
Met dit woord stoppen we graag
gaten dicht. Net de gepaste vorm voor die nog warme
lege plekken in het spreken, voor die rode
hartvormige leegtes op de pagina, die helemaal
niet op echte harten lijken.  Doe er een strikje
rond en je kan het verkopen.
Ook gebruiken we het in dat ene lege gat
op de gedrukte handleiding
waar geen uitleg bij is. Hele magzines
zijn er waar echt niet veel meer in staat
dan het woord liefde, je kan het 
over heel je lichaam wrijven en je kan
er mee koken ook. Hoe weten we
of het niet dat is wat gebeurt in de koele
uitspattingen van slakken onder
vochtige stukken karton? En de zaailingen
van onkruid, die hun koppige snuiten oprichten
tussen de slaplanten, ja ze schreeuwen het.
Liefde! Liefde! zingen de soldaten, en ze
presenteren hun glimmende messen als saluut.
 
En dan, wij tweeën.
Dit woord is voor ons
veel te kort, het heeft maar
zes letters, te weinig
om die diepe kale leegten
te vullen tussen de sterren
die op ons drukken, doof als ze zijn.
We zijn niet zozeer bang om te vallen
in liefde, nee, het is die angst.
Dit woord is te weinig, maar we 
zullen het ermee moeten doen. Een 
enkele klinker in deze metalen 
stilte, een mond die zegt
O opnieuw en opnieuw in
verwondering en pijn, een adem,
een vinger die zich vastklemt
aan een kliprand. Je kan
vasthouden of loslaten.
 



Variations on the Word Love
 
This is a word we use to plug
holes with. It's the right size for those warm
blanks in speech, for those red heart-
shaped vacancies on the page that look nothing
like real hearts. Add lace
and you can sell
it. We insert it also in the one empty
space on the printed form
that comes with no instructions. There are whole
magazines with not much in them
but the word love, you can
rub it all over your body and you
can cook with it too. How do we know
it isn't what goes on at the cool
debaucheries of slugs under damp
pieces of cardboard? As for the weed-
seedlings nosing their tough snouts up
among the lettuces, they shout it.
Love! Love! sing the soldiers, raising
their glittering knives in salute.
 
Then there's the two
of us. This word
is far too short for us, it has only
four letters, too sparse
to fill those deep bare
vacuums between the stars
that press on us with their deafness.
It's not love we don't wish
to fall into, but that fear.
this word is not enough but it will
have to do. It's a single
vowel in this metallic
silence, a mouth that says
O again and again in wonder
and pain, a breath, a finger
grip on a cliffside. You can
hold on or let go. 

 
 
foto: fragment uit een Chagall-schilderij (Nice) 
 
 
 
 
 
 
 
  

De commentaren zijn gesloten.