30-09-13

Woelen...

IMG_7914.JPG 


Je hoeft maar eens een nachtje wakker te liggen in bed, te woelen over de pijntjes in die onbekende buik van je en je verbeelding gaat met je op de loop, om, als het weer dag is en de wereld zijn verhoudingen terugvindt, je de hele tijd te verwonderen over alles wat er wel is: je adem en zijn strakke ritme, en het brood met het boter en de bessengelei, en jouw aangezicht zo stil naast het mijne, en dit huis dat zich uitstrekt zonder ooit moe te worden, en het licht door het raam, en dat ik kan gaan en staan en zitten en weer opstaan en aan niemand toestemming moet vragen, ook niet aan mijn eigen lichaam, en dat kundige vingers die muziek spelen die ik nu op de radio hoor, muziek waarin alles klopt, dat hoor je, en dat, als ik wil, ik mij nog zoveel kan herinneren, beelden en stemmen en vergezichten, en zelfs smaken en geuren herinner ik me, en er zijn aanrakingen die nog altijd in mijn huid liggen, zo mooi bewaard zijn ze daar, en dat ik een tuin heb waarin ik de wereld in het klein zie ontstaan en verdwijnen, verglanzen en verkleuren, en dat al wat ik geleerd en bijgehouden heb nog een schakeltje mag zijn in het grote bewegen, dat ik niet opgesloten ben, of op de vlucht, of vergeten in een kamertje, of ergens sta te rillen aan een hoek vol wind, maar dat ik een naam heb die mensen uitspreken, en dat ik samen mag werken tot weer een steentje is gelegd, en dat ik mezelf niet moet sussen daarin met onmogelijke dromen, maar vrede kan hebben in die kleinheid, omdat ze nabijheid is, steeds meer nabijheid, dat ik niet bitter moet worden als een lied van Leo Ferré maar mij kan verwonderen over al die verwondering, zoiets, ja, dat alles beseft een mens maar weer eens goed als hij zich een nachtje druk heeft gemaakt om mogelijke ziektes en al wat de verbeelding daarbij kan bedenken, zo, losgelaten in het donker...


(foto: Koppenbergbos, Vl.Ardennen)

De commentaren zijn gesloten.